Στις 7 Οκτωβρίου 2026, ο Πούτιν γίνεται 74 ετών. Δείτε την βιογραφία του

Στις 7 Οκτωβρίου 2026, ο Ρώσσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν γίνεται 74 ετών.

Το TASS δημοσιεύει πληροφορίες της βιογραφίας του Ρώσσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν

Υπόβαθρο, εκπαίδευση, ακαδημαϊκός τίτλος

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν γεννήθηκε στο Λένινγκραντ (από τον Σεπτέμβριο του 1991 στην Αγία Πετρούπολη) στις 7 Οκτωβρίου 1952.

Το 1975, ο Πούτιν αποφοίτησε από το Τμήμα Νομικής (Κλάδος Διεθνούς Δικαίου) του Κρατικού Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ. Παρακολούθησε πρόγραμμα μετεκπαίδευσης πρακτόρων της KGB στο Λένινγκραντ (1976) και στη Μόσχα (1979) στην Ανώτατη Σχολή Ντζερζίνσκι της KGB της ΕΣΣΔ. Το 1985, αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Αντρόποφ της KGB της ΕΣΣΔ (νυν Ακαδημία της Ρωσσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών, SVR).

Ακαδημαϊκό πτυχίο – Διδακτορικό στα Οικονομικά. Το 1997, ο Πούτιν υπερασπίστηκε τη διατριβή του με τίτλο «Στρατηγικός Σχεδιασμός της Αναπαραγωγής της Βάσης Ορυκτών και Πόρων στο Πλαίσιο των Σχέσεων της Αναδυόμενης Οικονομίας της Ελεύθερης Αγοράς (Αγία Πετρούπολη και Περιφέρεια Λένινγκραντ)» στο Ινστιτούτο Μεταλλείων της Αγίας Πετρούπολης.

Σταδιοδρομία στις υπηρεσίες κρατικής ασφάλειας της ΕΣΣΔ (δεκαετίες 1970-1980)

Μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ, ο Πούτιν διορίστηκε σε θέση στην KGB της ΕΣΣΔ. Η πρώτη του δουλειά ήταν στη γραμματεία και στη συνέχεια στη μονάδα αντικατασκοπείας του Γραφείου KGB για το Λένινγκραντ και την Περιφέρεια του Λένινγκραντ. Μετά από ένα πρόγραμμα σπουδών στη Μόσχα, μετατέθηκε στο Τμήμα Νο. 1 (εξωτερική κατασκοπεία) του Γραφείου KGB για το Λένινγκραντ και την Περιφέρεια του Λένινγκραντ.

Το 1985, του ανατέθηκε μια θέση στο γραφείο της KGB στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (η οποία ενώθηκε με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας σε ένα ενιαίο κράτος το 1990) και εργάστηκε στη Δρέσδη μέχρι το 1990. Κατείχε θέσεις ανώτερου πράκτορα, βοηθού και ανώτερου βοηθού του επικεφαλής ενός τμήματος. Ο Πούτιν επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση τον Ιανουάριο του 1990.

Θέσεις εργασίας στη διοίκηση της πόλης της Αγίας Πετρούπολης (πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990)

Από τον Φεβρουάριο του 1990, εργάστηκε ως βοηθός εξωτερικών υποθέσεων του πρύτανη του Κρατικού Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ και στη συνέχεια ως σύμβουλος του δημάρχου του Λένινγκραντ, Ανατόλι Σόμπτσακ.

Τον Ιούνιο του 1991, ο Πούτιν διορίστηκε πρόεδρος της επιτροπής εξωτερικών σχέσεων του Δημάρχου της Αγίας Πετρούπολης.

Στις 19-21 Αυγούστου 1991, έλαβε χώρα στην ΕΣΣΔ μια απόπειρα πραξικοπήματος, που οργανώθηκε από την Κρατική Επιτροπή για την Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης (ΚΕΚ), στην οποία συμμετείχαν μέλη της ανώτατης σοβιετικής ηγεσίας. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, μαζί με άλλους αξιωματούχους της διοίκησης της πόλης του Λένινγκραντ, αντιτάχθηκε στην ΚΕΚ. Στις 20 Αυγούστου 1991, υπέβαλε την παραίτησή του από τις υπηρεσίες κρατικής ασφάλειας.

Το 1992, ο Πούτιν ανέλαβε τη θέση του αντιδημάρχου της Αγίας Πετρούπολης, διατηρώντας παράλληλα τη θέση του επικεφαλής της επιτροπής εξωτερικών σχέσεων. Τον Μάρτιο του 1994, όταν ο Σόμπτσακ ανέλαβε επικεφαλής της διοίκησης της πόλης, ο Πούτιν διορίστηκε πρώτος αναπληρωτής του. Αργότερα, όταν οι θέσεις του επικεφαλής της διοίκησης της πόλης και του δημάρχου συγχωνεύθηκαν, η θέση του Πούτιν μετονομάστηκε σε αντιδήμαρχο, πρόεδρο της επιτροπής εξωτερικών σχέσεων της πόλης.

Θέσεις στη Διεύθυνση Διαχείρισης Προεδρικής Περιουσίας και στο Προεδρικό Προσωπικό (δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990)

Μετά την ήττα του Σομπτσάκ στις δημοτικές εκλογές της Αγίας Πετρούπολης τον Ιούνιο του 1996, ο Βλαντιμίρ Πούτιν παραιτήθηκε από τη θέση του. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ο Πούτιν μετατέθηκε σε θέση στη Διεύθυνση Διαχείρισης Προεδρικής Περιουσίας ως αναπληρωτής επικεφαλής. Επόπτευε το τμήμα νομικών θεμάτων και θεμάτων που σχετίζονται με ξένες περιουσίες της διεύθυνσης.

Τον Μάρτιο του 1997, ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή αρχηγού του προεδρικού προσωπικού και επικεφαλής της Κεντρικής Διεύθυνσης Ελέγχου της προεδρίας. Τον Μάιο-Ιούλιο του 1998, ο Πούτιν διετέλεσε πρώτος αναπληρωτής αρχηγός του προεδρικού προσωπικού (επικεφαλής του ήταν ο Ανατόλι Τσουμπάις το 1996-1997 και ο Βαλεντίν Γιουμάσεφ το 1997-1998).

Διευθυντής της FSB, επικεφαλής της κυβέρνησης (1998-2000)

Μεταξύ Ιουλίου 1998 και Αυγούστου 1999, ο Πούτιν διετέλεσε διευθυντής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB). Ταυτόχρονα, από τον Μάρτιο έως τον Αύγουστο του 1999, ήταν γραμματέας του Ρωσσικού Συμβουλίου Ασφαλείας.

Στις 9 Αυγούστου 1999, ο Πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν δήλωσε σε τηλεοπτικό διάγγελμα ότι είχε λάβει την απόφαση να διαλύσει την κυβέρνηση και ζήτησε από την Κρατική Δούμα να εγκρίνει τον Βλαντιμίρ Πούτιν ως νέο πρωθυπουργό της χώρας. Ο Γέλτσιν δήλωσε ότι έβλεπε τον Πούτιν ως διάδοχό του και ήλπιζε ότι θα κατάφερνε να εδραιώσει την κοινωνία. Την ίδια ημέρα, ο Πούτιν διορίστηκε πρώτος αντιπρόεδρος της ρωσσικής κυβέρνησης και υπηρεσιακός επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου.

Στις 16 Αυγούστου 1999, η Κρατική Δούμα ενέκρινε τον διορισμό του Πούτιν ως πρωθυπουργού (233 από τους 439 βουλευτές ψήφισαν υπέρ του, 84 κατά και 17 απείχαν).

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2000-2008)

Μεταξύ 31 Δεκεμβρίου 1999 και 7 Μαΐου 2000, ήταν υπηρεσιακός πρόεδρος της Ρωσσίας, αφότου ο Πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν δήλωσε την παραίτησή του, αναθέτοντας έτσι τα προεδρικά καθήκοντα στα χέρια του Πούτιν.

Στις 26 Μαρτίου 2000, η ​​Ρωσσία είδε πρόωρες προεδρικές εκλογές. Ο Πούτιν, προταθείς από μια ομάδα ψηφοφόρων, αναδείχθηκε νικητής, έχοντας συγκεντρώσει το 52,94% των ψήφων στον πρώτο γύρο. Ο κομμουνιστής υποψήφιος Γκενάντι Ζιουγκάνοφ ήταν δεύτερος με 29,21%. Η ορκωμοσία του νεοεκλεγέντα προέδρου πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαΐου 2000.

Στις 14 Μαρτίου 2004, ο Πούτιν εξελέγη για δεύτερη θητεία, λαμβάνοντας το 71,31% των ψήφων στον πρώτο γύρο (ο κομμουνιστής υποψήφιος Νικολάι Χαριτόνοφ ήταν ο δεύτερος με 13,69%). Η ορκωμοσία του πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαΐου 2004. Ο Πούτιν ανέλαβε τα καθήκοντά του για άλλη μια τετραετή θητεία.

Πρωθυπουργός της Ρωσσίας, ηγέτης του κόμματος Ενωμένη Ρωσία (2008-2012)

Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, πρώτος αναπληρωτής πρωθυπουργός, εξελέγη πρόεδρος της Ρωσσίας το 2008. Στις 8 Μαΐου 2008, η Κρατική Δούμα ενέκρινε τον Βλαντιμίρ Πούτιν ως αρχηγό της κυβέρνησης (392 βουλευτές από τους 448 ψήφισαν υπέρ, ενώ 56 κατά του διορισμού). Ένα προεδρικό διάταγμα που τον διορίζει υπογράφηκε την ίδια ημέρα. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν διαδέχθηκε τον Βίκτορ Ζούμπκοφ ως πρωθυπουργό και ηγήθηκε της κυβέρνησης μέχρι τις 7 Μαΐου 2012.

Το 2008-2012, ηγήθηκε του κόμματος Ενωμένη Ρωσσία (χωρίς να είναι μέλος του κόμματος).

Αρχηγός κράτους (από το 2012)

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2011, κατόπιν πρότασης του Ρώσσου Προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ, το 12ο Συνέδριο του κόμματος Ενωμένη Ρωσσία ενέκρινε τον Βλαντιμίρ Πούτιν ως υποψήφιο του κόμματος για αρχηγό κράτους στις εκλογές του 2012.

Στις εκλογές της 4ης Μαρτίου 2012, ο Πούτιν εξελέγη πρόεδρος με πλειοψηφία 63,6% στον πρώτο γύρο. Ο κομμουνιστής υποψήφιος Γκενάντι Ζιουγκάνοφ ήταν δεύτερος με 17,18%. Ο Πούτιν ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 7 Μαΐου 2012. Από το 2012, η ​​προεδρική θητεία παρατάθηκε σε έξι χρόνια σύμφωνα με τροποποίηση του Συντάγματος.

Στις 18 Μαρτίου 2018, ο Πούτιν επανεξελέγη πρόεδρος της Ρωσσίας με πλειοψηφία 76,69%. Συμμετείχε στις εκλογές ως υποψήφιος του κόμματος Ενωμένη Ρωσσία. Ο επιλαχών, Πάβελ Γκρουντίνιν του Κομμουνιστικού Κόμματος, έλαβε 11,77%. Στις 7 Μαΐου 2018, ο Πούτιν ανέλαβε τα καθήκοντά του για θητεία έξι ετών.

Στις 17 Μαρτίου 2024, ο Πούτιν επανεξελέγη πρόεδρος για άλλη μια φορά, συγκεντρώνοντας το 87,28% των ψήφων, το υψηλότερο ποσοστό στην ιστορία των προεδρικών εκλογών της Ρωσσίας. Έλαβε μέρος στις εκλογές ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Ο κομμουνιστής Νικολάι Χαριτόνοφ ήρθε δεύτερος με 4,31%. Στις 7 Μαΐου 2024, πραγματοποιήθηκε η τελετή ορκωμοσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του ως πρόεδρος της Ρωσσίας για μια νέα εξαετή θητεία.

Ως αρχηγός κράτους, ο Πούτιν είναι αρχηγός των Ρωσσικών Ενόπλων Δυνάμεων και πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου και του Συμβουλίου Ασφαλείας. Επίσης, ηγείται της Στρατιωτικής-Βιομηχανικής Επιτροπής της Ρωσσίας (από τις 10 Σεπτεμβρίου 2014).

Πρόεδρος των προεδρικών συμβουλίων: για τις διεθνικές σχέσεις (από τον Ιούνιο του 2012)· για την καταπολέμηση της διαφθοράς και για την επιστήμη και την εκπαίδευση (και τα δύο από τον Ιούλιο του 2012)· για την ανάπτυξη της φυσικής αγωγής και του αθλητισμού και για την ανάπτυξη της τοπικής αυτοδιοίκησης (και τα δύο από τον Αύγουστο του 2012)· για τη στρατηγική ανάπτυξη και τα εθνικά έργα (από τον Ιούλιο του 2018)· και για τον πολιτισμό (από τον Οκτώβριο του 2025).

Διετέλεσε πρόεδρος των προεδρικών επιτροπών για τη Στρατηγική Ανάπτυξης του Συγκροτήματος Καυσίμων και Ενέργειας και την Περιβαλλοντική Ασφάλεια, καθώς και για τη Στρατιωτική-Τεχνική Συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και Ξένων Κρατών (από τον Ιούνιο του 2012).

Δημόσιες δραστηριότητες

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ηγείται του δημόσιου κινήματος Πανρωσσικό Λαϊκό Μέτωπο, το οποίο ιδρύθηκε το 2013 με πρωτοβουλία του ως συνασπισμός κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων.

Διετέλεσε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ρωσσικής Γεωγραφικής Εταιρείας (από το 2010), του Κρατικού Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας (από το 2013) και της Ρωσσικής Ακαδημίας Επιστημών (από τον Μάιο του 2025), καθώς και Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Ρωσσία – Γη των Ευκαιριών (από το 2019).

Τίτλοι και Βραβεία

Συνταγματάρχης εν αποστρατεία.

Εν ενεργεία Σύμβουλος Πολιτείας Α’ Τάξης της Ρωσσικής Ομοσπονδίας (1997).

Κάτοχος του Τάγματος του Σταυρού της Τιμής (1988) και του Τάγματος της Τιμής (1996). Είναι επίσης κάτοχος ξένων βραβείων: Μεγαλόσταυρος (Grand-croix) της Λεγεώνας της Τιμής (Γαλλία, 2006)· Τάγμα του Χο Τσι Μινχ (Βιετνάμ, 2001)· Τάγμα του Χρυσού Αετού/Altyn Qyran (Καζακστάν, 2004)· Τάγμα του Ismoili Somoni, Α’ Τάξης (Τατζικιστάν, 2007)· Τάγμα του Βασιλιά Abdulaziz (Σαουδική Αραβία, 2007)· Τάγμα του Zayed (ΗΑΕ, 2007)· Τάγμα Εξαιρετικής Αξίας/Buyuk Xizmatlari Uchun (Ουζμπεκιστάν, 2008)· Τάγμα της Πολύτιμης Ραβδί (Μογγολία, 2009)· Τάγμα του Απελευθερωτή (Βενεζουέλα, 2010)· Τάγμα της Φιλίας των Λαών (Λευκορωσσία, 2013)· το Τάγμα του Αγίου Καρόλου (Πριγκιπάτο του Μονακό, 2013)· και το Τάγμα του Χοσέ Μαρτί (Κούβα, 2014), το Τάγμα της Δημοκρατίας της Σερβίας, Α’ Τάξης (2014), το Τάγμα του Μάνας, Α’ Τάξης (Κιργιζιστάν, 2017), ο Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος Αξίας (Γουινέα, 2017), το Τάγμα της Φιλίας (Κίνα, 2018), το Τάγμα του Ουατσαμόνγκα (Νότια Οσετία, 2018), το Τάγμα του Αγκοστίνιο Νέτο (Αγκόλα, 2019), το Τάγμα του Πρώτου Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν – Ηγέτη του Έθνους Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ (Καζακστάν, 2019), το Τάγμα της Φιλίας, Ανώτατης Τάξης (Ολίι Νταρατζάλι Ντο’στλικ, Ουζμπεκιστάν, 2022) και το Τάγμα για Ειδική Πατριωτική Φροντίδα και Αγάπη για τη Δημοκρατία Σέρπσκα (2023). Επιπλέον, στα βραβεία του Βλαντιμίρ Πούτιν περιλαμβάνονται το Χάλκινο Μετάλλιο Αξίας του Εθνικού Λαϊκού Στρατού της ΛΔΓ (1988) και το Χρυσό Μετάλλιο της Βουλής των Ελλήνων (2005).

Του απονεμήθηκε το Αναμνηστικό Μετάλλιο Α.Μ. Γκορτσάκοφ (του Ρωσσικού Υπουργείου Εξωτερικών, 2001).

Ο Πούτιν κατέχει μια σειρά από εκκλησιαστικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων του Τάγματος του Αγίου Βλαδιμήρου, Ισαποστόλου και Μεγάλου Πρίγκιπα, Α’ Τάξης (Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία, 2002), του Τάγματος της Δόξας και της Τιμής (Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία, 2007), του Τάγματος του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ, Α’ Τάξης (Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία), του Τάγματος του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι, Δικαίου Πρίγκιπα (Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία, 2024) και του Τάγματος του Αγίου Σάββα, Α’ Τάξης (Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, 2011).

Είναι Επίτιμος Δημότης του Καζάν (2005), της Αγίας Πετρούπολης (2006), του Αστραχάν (2008), της Σορτάβαλα (2010) και της Σεβαστούπολης (2016), καθώς και της Τσετσενικής Δημοκρατίας (2024).

Αναγνώριση και γλωσσικές δεξιότητες

Επίτιμος διδάκτωρ αρκετών ρωσικών και ξένων ακαδημιών και πανεπιστημίων, συμπεριλαμβανομένων της Ρωσσικής Στρατιωτικής Ιατρικής Ακαδημίας, του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, του Κρατικού Πανεπιστημίου του Τουρκμενιστάν, του Κρατικού Πανεπιστημίου του Ερεβάν, του Σλαβικού Πανεπιστημίου του Μπακού (Αζερμπαϊτζάν), του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου (Σερβία) και του Πανεπιστημίου Τζαβαχαρλάλ Νεχρού (Ινδία). Επίτιμο μέλος της Ρωσσικής Ακαδημίας Τεχνών.

Βραβευμένος με το Εθνικό Βραβείο Δημόσιου Δικαίου Πέτρου του Μεγάλου (2001), το βραβείο για Εξαιρετικές Δράσεις στην Ενίσχυση της Ενότητας των Ορθόδοξων Λαών (2002), το Τάγμα του Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου για Πίστη και Πιστότητα (2004) και το Βραβείο Ειρήνης Κομφούκιου (Κίνα, 2011).

Ανακηρύχθηκε Πρόσωπο της Χρονιάς από το αμερικανικό περιοδικό Time το 2007.

Στην κορυφή της λίστας με τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στον κόσμο, σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό Forbes, τα έτη 2013, 2014, 2015 και 2016.

Το 2017, το αμερικανικό καλωδιακό κανάλι Showtime πρόβαλε το ντοκιμαντέρ «The Putin Interviews» του σκηνοθέτη Όλιβερ Στόουν, βασισμένο σε περισσότερες από δώδεκα συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν με τον Ρώσσο Πρόεδρο σε διάστημα δύο ετών.

Μια λεωφόρος στο Γκρόζνι της Τσετσενικής Δημοκρατίας (2008), μια κορυφή στην οροσειρά Τιεν Σαν στο Κιργιστάν (2011) και δρόμοι στη Βηθλεέμ (Παλαιστίνη, 2012) και στο Τσχινβάλ, την πρωτεύουσα της Νότιας Οσετίας (2019), έχουν πάρει το όνομά τους από τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Συν-συγγραφέας (με τους Βασίλι Σεστάκοφ και Αλεξέι Λεβίτσκι) του βιβλίου με τίτλο «Μαθαίνοντας Τζούντο με τον Βλαντιμίρ Πούτιν».

Μιλάει Γερμανικά και Αγγλικά.