Μαΐ 142014
 

του Θωμά Γιούργα, μέσω: Νόστιμον Ήμαρ

Το 9ο τεύχος του UNFOLLOW, κάτω από τη σκιά του Τσίπρα, προειδοποιεί: ‘Δεν θα σε σώσει αυτός’. Το σαφές υπονοούμενο είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να σε σώσει, αφού καμία αυθεντική σωτηρία δεν μπορεί να έχει παθητικό πρόσημο. Η ενημέρωση, η συμμετοχή, η διεκδίκηση, το ρίσκο των κεκτημένων, η αμφιβολία, η αναζήτηση είναι πολιτικές ενέργειες-προαπαιτούμενα για την ατομική και την συλλογική σωτηρία. Η παθητικότητα της μεσσιανικής προσδοκίας για σωτηρία-delivery από τον πεφωτισμένο ηγέτη οδηγεί αναπόδραστα σε διαρκή ματαίωση και αλλοτρίωση της ταυτότητας του πολίτη και της κοινωνίας.

Δυστυχώς, το άρωμα της παθητικότητας και της προσήλωσης στην ιδιωτεία είναι διάχυτο στην ελληνική πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες. Αν το δούμε σε ένα γενικότερο πλαίσιο, η κυρίαρχη στάση ζωής δεν απέχει ιδιαίτερα από το σχήμα: ‘εκπαίδευση αποκλειστικά και μόνο για να βρω δουλειά – κατανάλωση για να νοηματοδοτήσω τη ζωή μου’.

Αυτή η πρωτοφανής αφοσίωση στην ιδιωτική σφαίρα και η αποχή από τα ‘’πολιτικά’’ θεωρείτο σχεδόν αρετή και ένδειξη σωφροσύνης, νοημοσύνης. Η ταύτιση της πολιτικής ενέργειας με τον επαγγελματία πολιτικό δημιούργησε την ψευδαίσθηση της κανονικότητας και περιόρισε ασφυκτικά την έννοια της πολιτικής ευθύνης την οποία μεταβιβάσαμε άνευ όρων (εξαιρουμένων των πελατειακών) στους full-time επαγγελματίες της πολιτικής.

Η πολιτική έκφραση, ακόμα και στις παρέες, καταδικαζόταν ως ανυπόφορα μπανάλ, παρωχημένη, περιττή. Όμως, το μοντέλο του περιχαρακωμένου ιδιώτη δεν έμεινε πουθενά και ποτέ ατιμώρητο. Φυσικό επόμενο, η ενασχόληση με τα κοινά να αφεθεί στα πιο λούμπεν στοιχεία της κοινωνίας. Μιλάμε για πρωτοφανή και διαρκή παράδοση της δημόσιας σφαίρας στους κουτοπόνηρους μακιαβελιστές που διοίκησαν και διοικούν τη χώρα. Ακόμα χειρότερα, η αρρώστια του απαθούς ιδιώτη επιφέρει συνειδησιακή αποχαύνωση σε όλες τις εκφράσεις της ζωής. Η μετάσταση της νόσου της πολιτικής και συνειδησιακής αποχαύνωσης ονομάζεται φασισμός.

Πλέον, αυτός ο απολιτίκ καρκίνος βρίσκεται σε στάδιο νεοναζιστικής μετάστασης. Η άνοδος των ελλήνων ναζί δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα τελικό σύμπτωμα του απολιτίκ καρκίνου, το οποίο μάλιστα αποπροσανατολίζει από τα βαθύτερα αίτια της ελληνικής νοσηρότητας.

Η πανταχού παρούσα α-συνειδησιακή ύβρις ‘’εγώ δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά’’ θεμελιώνει την άτη του κοινωνικού δαρβινισμού. Πολύ απλά και αναπόφευκτα, η κοινωνία που απέχει από τα δημόσια θα λαμβάνει ως αντίδωρο γεωργιάδηδες να δηλώνουν: ‘’όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει’’. Η απειλή είναι απολύτως σοβαρή και καθόλου μεταφορική. Η οικονομική αποτυχία, η αδυναμία κάποιου να προσαρμοστεί στην προκλητικά στοχευόμενη αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω θα μεταφράζεται σε θάνατο της αξιοπρέπειας ή ακόμα και σε βιολογικό θάνατο.

Με αυτά τα δεδομένα, η μόνη αναίμακτη επαναστατική πράξη ενάντια στον κοινωνικό δαρβινισμό και τον ναζισμό είναι η συνειδησιακή αφύπνιση και η προσπάθεια αυτονόμησης της σκέψης. Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν υπάρχουν αρκετοί συνειδησιακοί κήρυκες στην ελλάδα του σήμερα. Έτσι καλούμαστε ως μονάδες να πετύχουμε την προσωπική μας συνειδησιακή αφύπνιση. Φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο εγχείρημα για μια κοινωνία ναρκωμένη, τρομοκρατημένη και βαθιά χτυπημένη από τον καρκίνο του απαίδευτου απολιτίκ ιδιώτη.

Μονάχα μια συνειδησιακή επανάσταση θα προσφέρει στην κοινωνία την απαραίτητη μαγιά πολιτών ώστε να επανακαταλάβουμε τη δημόσια σφαίρα και να επιβάλλουμε την πολιτική ατζέντα από τα κάτω προς τα πάνω.

Φαντάζει ουτοπικό αλλά είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος.

Γιατί, κανένας δεν πρόκειται να σε σώσει, idiot!

Σε σύνδεση με τα παραπάνω, η διαχρονική σκέψη του Μπερτολτ Μπρεχτ:

“Ο χειρότερος αναλφάβητος είναι ο πολιτικά αναλφάβητος. Δεν ακούει τίποτε, δεν βλέπει τίποτε, δεν συμμετέχει στην πολιτική ζωή. Μοιάζει σαν να μην γνωρίζει ότι το κόστος ζωής, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του ενοικίου, των φαρμάκων, όλα εξαρτώνται από πολιτικές αποφάσεις. Ακόμα χειρότερα περηφανεύεται για την πολιτική του άγνοια, φουσκώνει το στήθος του και δηλώνει πως μισεί την πολιτική. Δεν γνωρίζει, ο ηλίθιος, πως εξαιτίας της αποχής του από την πολιτική υπάρχει η πορνεία, το εγκαταλελειμμένο παιδί, ο ληστής και ακόμα χειρότερα, οι διεφθαρμένοι κυβερνήτες, οι λακέδες των διεθνών εταιρειών που μας εκμεταλλεύονται.”

πηγή

ΠΡΩΙΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

brecht

kalpew

tsopan prob voters congrats idiot dumb ekl

you2

 

Προτείνουμε:

  One Response to “Δεν θα σε σώσει κανείς ηλίθιε”

  1. Η εξέγερση των Ελλήνων κατά της ΤΡΟΙΚΑ των Δαρβινιστών
    -ο φόβος και η αγωνία των Αγγλοσαξόνων-

    Η άσκηση πολιτικής προϋποθέτει γνώση της Ιστορίας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αλλά και ψυχολογία ως εργαλείο για να ερμηνεύει και να αντιμετωπίζει κανείς τους συλλογισμούς, τις προθέσεις και τα σχέδια των άλλων. Είναι ο μόνος τρόπος για να προστατεύεται ο καθείς από τις αντιδράσεις εσωτερικών και διεθνών κυρίως παραγόντων.
    Η οξύτατη κρίση που βιώνει ο Λαός μας, αλλά και το αδιέξοδο εις το οποίο έχει περιέλθει η χώρα μας οφείλεται εις τις αδυναμίες του Πολιτικού Συστήματος των τελευταίων δεκαετιών, αλλά και εις την αρρωστημένη εσωστρέφεια του. Αυτές οι διαιωνίζουσες αδυναμίες κράτησαν την χώρα μας μακριά από το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Η σχέση π.χ. Δημοκρατίας και Οικονομίας δεν είναι ευθύγραμμη υπόθεση. Με δεδομένη την ορθότητα της ρήσης του Κλάουζεβιτς, ότι «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα», οι πολεμικές ενέργειες των δημοκρατικών δυτικών κοινωνιών, επιπλέον, συχνά λαμβάνουν ποικίλες μορφές που δεν συνεπάγονται, κατ’ ανάγκη, άσκηση φυσικής βίας. Οι περιπτώσεις άσκησης εξαναγκασμών μέσω απειλών εφάμιλλων της άσκησης πολεμικής βίας ως προς τις συνέπειες της είναι πολλές και για τον προσεκτικό παρατηρητή της διεθνούς πολιτικής σχεδόν καθημερινές.
    Κατά τις 3 τελευταίες δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ένωση διολίσθησε και μετασχηματίσθηκε σε μία πρωτοκαθεδρία των «αγγλοσαξονικών προτύπων» με τις δικές τους ψευτο-ηθικοκανονιστικές αξίες, με την ανάπτυξη τώρα του Κοινωνικού Δαρβινισμού σε ευρωπαϊκό και μετέπειτα σε παγκόσμιο επίπεδο. Βασικός πυρήνας της φιλοσοφίας αυτής είναι ότι η Κυβέρνηση δεν πρέπει να παρεμβαίνει εις τις φυσικές διεργασίες της εξέλιξης εις την κοινωνία χρηματοδοτώντας και προστατεύοντας τους φτωχούς και αδυνάτους, διότι έτσι διαστρεβλώνεται η ροή της επιβίωσης των ισχυροτέρων και πλουσίων που θα δημιουργήσουν τελικά υγιέστερες κοινωνικές δομές. Που αυτό σημαίνει τον τερματισμό των φιλανθρωπιών, για να επέλθει η διαιώνιση των περισσότερο προσαρμοσμένων.
    Μία φιλοσοφία η οποία εις την πραγματικότητα, και όπως ήδη την βιώνουμε, καταργεί το Κράτος Δικαίου και τη Κρατική Κυριαρχία, το οποίο αποτελεί το μόνο εφικτό καθεστώς των διεθνών σχέσεων και ο μόνος τρόπος οργάνωσης των συλλογικών ανθρωπίνων σχέσεων εις τον παγκόσμιο χώρο. Αυτό το Κράτος το οποίο κατά συνέπεια είναι κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού εις τις διακρατικές σχέσεις και η κατίσχυση του συμβολίζει την ελευθερία-ανεξαρτησία των λαών και την αποτυχία των Δαρβινικού χαρακτήρα αυτοκρατορικών και ηγεμονικών αξιώσεων για δημιουργία παγκόσμιων κατεξουσιαστικών δομών. Ο διαφαινόμενος αυτός κίνδυνος εις τον ευρωπαϊκό ορίζοντα μας υπενθυμίζει την εθνοκτόνο, ληστρική και βάρβαρη συμπεριφορά των αγγλοσαξόνων εις την εποχή της Αποικιοκρατίας απέναντι εκατοντάδων λαών, με την κατάργηση και υποταγή κρατικών οντοτήτων και καταστροφή πολιτισμών άλλων εθνών.

    Από την αρχή της κρίσης η βάρβαρη συμπεριφορά των Αγγλοσαξόνων Δαρβινιστών και πρωταγωνιστών της Ε.Ε. απέναντι της Ελλάδος, αλλά και απέναντι άλλων χωρών, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των επικίνδυνων για την Ευρώπη προθέσεων των γνωστών σε όλους πια υπευθύνων για την ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Οι οποίοι, βάσει σχεδίου, προκάλεσαν συστηματικά τις δημοσιονομικές ανισότητες και τις χρεοκοπίες των άλλων μελών, με σκοπό την κατάργηση του σεβασμού της ετερότητας των επιμέρους κοινωνιών και της πολιτικής τους κυριαρχίας και την εμπέδωση μίας κατεξουσιαστικής ηγεμονικής οργάνωσης της Ευρώπης, ως προαναφέρθηκε κατά το πρότυπο του Κοινωνικού Δαρβινισμού.

    Όμως όσο περισσότερο εντείνεται η πίεση και εκβιαστική συμπεριφορά της ΤΡΟΙΚΑ και των Δαρβινιστών εντολοδόχων της απέναντι της Ελλάδος, αλλά και απέναντι άλλων κρατών-μελών, τόσο περισσότερο διαφαίνεται ο φόβος και η αγωνία των εκβιαστών περί αποτυχίας του πειθαναγκαστικού εγχειρήματος αποδοχής του Κοινωνικού Δαρβινισμού εις την Ευρώπη, ο οποίος όμως είναι όλως αντίθετος με την καθαρότητα και την ανωτερότητα του Ελληνικού Πνεύματος.

    Διάφοροι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές σε παρασκηνιακές τώρα συζητήσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης επικεντρώνονται τελευταία εις το ενδεχόμενο μίας αιφνίδιας μεταστροφής της ελληνικής πολιτικής απέναντι της ΤΡΟΙΚΑ και των εντολοδόχων Δαρβινιστών της ή ακόμη και μίας εξέγερσης του Ελληνικού Λαού. Η οποία θα συμπαρασύρει και άλλες χώρες της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης κατά της πολιτικής θανάσιμης λιτότητας αλλά και σε συλλογική τώρα και αποφασιστική άρνηση εξυπηρέτησης του χρέους τους.
    Η παρατηρούμενη άκρως εντεινόμενη πιεστική συμπεριφορά της ΤΡΟΙΚΑ και των εντολοδόχων της, εις τους τελευταίους μήνες, για την ολοκληρωτική υποταγή του Ελληνικού Λαού, είναι απόδειξη του ανέκφραστου και απόκρυφου φόβου και αγωνίας των. Ότι ο κίνδυνος εξέγερσης του Ελληνικού Λαού, και ως συνέπεια αυτής και άλλων λαών του Νότου, κατά της ΤΡΟΙΚΑ και των Δαρβινιστών, οι οποίοι επιδιώκουν την υποταγή της Ευρώπης, θα οδηγήσει εις την διάλυση της Ευρωζώνης και σε τεράστιες απώλειες των δανειστών και των χρηματαγορών.

    Ο Ελληνικός Λαός οφείλει τώρα να ανυψώσει το ανάστημά του και να δώσει και πάλιν ένα μάθημα σε όλους εκείνους οι οποίοι επιβουλεύονται την εθνική του υπόσταση, την Ιστορία του και αξιοπρέπειά του.

    Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

    Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.

...