Παντελής Σαββίδης : Τρέμει το γκανγκστερικό σύστημα Μητσοτάκη και τα παπαγαλάκια του τη Μαρία Καρυστιανού, γιατί η παρουσία της στον δημόσιο βίο δεν είναι προϊόν κομματικού σωλήνα, αλλά αποτέλεσμα λαϊκής απαίτησης.
Η Καρυστιανού εκτίθεται στον δημόσιο χώρο ύστερα από λαϊκή απαίτηση.
Ένα τέτοιο αυθεντικό λαϊκό ρεύμα έχει να εμφανιστεί στην Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση. Γι’ αυτό και η επίθεση εναντίον της είναι τόσο λυσσαλέα. Όσα γράφονται καθημερινά από εξωνημένα παπαγαλάκια ξεπερνούν κάθε όριο πολιτικής αθλιότητας — όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για ανθρώπους που βρίσκονται γύρω της.
Σημερινό δημοσίευμα επιχειρεί να παρουσιάσει τον πρέσβη ε.τ. Λεωνίδα Χρυσανθόπουλο ως «ρωσσικό δάκτυλο» στο υπό διαμόρφωση πολιτικό εγχείρημα της Καρυστιανού, επειδή ανταποκρίθηκε σε πρόσκληση για εκδήλωση στη Ρωσσία προς τιμήν του Μανώλη Γλέζου.
Με απλά λόγια: αν ένας Έλληνας πολίτης, επιστήμονας, διπλωμάτης ή διανοούμενος επισκεφθεί τη Ρωσσία για μια ομιλία, μια επιστημονική εκδήλωση ή μια ιστορική τιμητική πρωτοβουλία, βαφτίζεται αυτομάτως «ρωσσικός δάκτυλος».
Εδώ ο Μητσοτάκης και οι ομοϊδεάτες του στην Ευρωπαϊκή Ένωση έφτασαν στο σημείο να αποκλείουν κορυφαίους Ρώσσους καλλιτέχνες, λογοτέχνες, επιστήμονες και διανοητές μόνο και μόνο επειδή είναι Ρώσσοι. Θα άφηναν, λοιπόν, ασχολίαστο τον κ. Χρυσανθόπουλο; Υπάρχει μεγαλύτερος ρατσισμός από αυτόν;
Αυτή είναι η Ελλάδα του Μητσοτάκη. Μια Ελλάδα όπου η πολιτική διαφωνία παρουσιάζεται ως απειλή, όπου η ανεξάρτητη φωνή συκοφαντείται, όπου κάθε τι που δεν ελέγχεται από το σύστημα εξουσίας πρέπει να στοχοποιηθεί.
Τα παπαγαλάκια του σημερινού καθεστώτος θυμίζουν τα σύγχρονα στελέχη της «Καρφίτσας» της δεκαετίας του ’60: μηχανισμοί λάσπης, φόβου, τρομοκρατίας και πολιτικής στοχοποίησης.
Να τους χαίρεστε όσοι τους στηρίζετε. Αυτή είναι η Ελλάδα που θέλετε.
Όμως αυτή η Ελλάδα θα αλλάξει.
…………
σ.σ. : Οι Έλληνες ξεχνούν ότι …
…Στο “καταστατικό” της Συνθήκης του Λονδίνου, προβλεπόταν η διοικητική αυτονομία των Ελλήνων εντός του Οθωμανικού κράτους… “νομικώς” το Ναυαρίνο προέκυψε από την Συνθήκη του Λονδίνου (1827), αυτή δε από το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης (1826). Και τα δυο διπλωματικά έγγραφα (μεταξύ τριών δυνάμεων το μεταγενέστερο, μεταξύ Ρωσσίας-Βρετανίας το προγενέστερο) προέβλεπαν αυτονομία, δηλαδή φόρου υποτέλειας, αυτοδιοίκητη οντότητα και χωρίς συγκεκριμένα σύνορα…
Η “συμμαχία” Άγγλων-Γάλλων που συγκροτείται άτυπα το 1826 προς εξουδετέρωση των Ρώσσων, σηματοδοτεί τη μάχη καθορισμού των ποσοστών της πραγματικής εξουσίας μέσα στο ελληνικό κράτος. Αυτή η μάχη που είναι ορατή σε όλο τον 19ο και μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα (οπότε συμβαίνει η πολιτική μεταβολή της Ρωσσίας), έχει παραδόξως τις ρίζες της στο έτος 1825, το “έτος του Ιμπραήμ”, αλλά και το έτος που η έντονη γαλλική διείσδυση στον επαναστατημένο χώρο οδηγεί σε μιαν ακραία αγγλο-γαλλική διαμάχη ως προς το ποιος θα πάρει το χρίσμα του σπόνσορα της αντίστασης στον Ιμπραήμ, ουσιαστικά το τιμόνι του προαποφασισθέντος κράτους.
…Η Ρωσσία επιδεικνύει διάθεση πολιτικής απαγκίστρωσης από την συμμαχική ουδετερότητα του Λάυμπαχ (1821) σε προοπτική δυναμικής επέμβασης εναντίον των Τούρκων. Αυτή επιβεβαιώνεται με την άνοδο του τσάρου Νικόλαου (1826), πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι πολιτική ελληνικής αυτονομίας υπήρχε ήδη από τον τσάρο Αλέξανδρο (Πελοποννήσου-Στερεάς-Ηπείρου-Θεσσαλίας-Κρήτης και ειδικό καθεστώς στις Κυκλάδες). Η “ρωσσική” αυτονομία δεν απορρίφθηκε μόνον από την ελληνική πλευρά, αλλά υπονομεύτηκε από την Αυστρία και τους άλλους συμμάχους (πρόκειται για την διάσκεψη της Πετρούπολης που έγινε κατά την περίοδο των ελληνικών εμφυλίων). Ο Ιμπραήμ φαίνεται να είναι ο καταλύτης και για την Ρωσσική πλευρά. Είναι αυτός που επανακαθορίζει ή μάλλον “διαλύει” την Ιερά Συμμαχία…
Η Ρωσσία, όπως δήλωνε από το 1826 και όπως έδειχνε από το 1825, θα επιτεθεί τελικά εναντίον της Πύλης το 1828 με δυο στρατιές, η μια από τις παρίστριες ηγεμονίες, η δεύτερη από τον Πόντο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι τρεις σύμμαχοι συναντώνται για διαπραγματεύσεις στον Πόρο (καλώντας και την Πύλη!). Στη συνέχεια, υπογράφουν στο Λονδίνο (αρχές του 1829) πρωτόκολλο αυτονομίας των Ελλήνων με βόρεια χερσαία σύνορα τη γραμμή Άρτα-Βόλος. Η Πύλη αρχίζει τις συζητήσεις και τις μικρές παραχωρήσεις, αρνείται όμως να αναγνωρίσει τα συμμαχικά πρωτόκολλα.
Η πρώτη ρωσσική στρατιά υπό τον Ντίμπιτς θα φτάσει και θα σταματήσει τον Αύγουστο του 1829 στην Ανδριανούπολη. Το ενδεχόμενο κατάρρευσης των Οθωμανών ανεβάζει την γαλλική και τη βρετανική ανησυχία στο κατακόρυφο. Οι Γάλλοι, θέλοντας πάντα να υπερκεράσουν τους Άγγλους, θα καταθέσουν στον τσάρο Νικόλαο μυστικό σχέδιο διανομής των εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Από την άλλη πλευρά, οι Άγγλοι είναι έτοιμοι να αναγνωρίσουν ελληνικό κράτος με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, φτάνει να μην πέσει αυτή στα χέρια των Ρώσσων.
Όμως για άλλη μια φορά ο αγγλογαλλικός ανταγωνισμός θα μετουσιωθεί σε μια άτυπη συμμαχία, έναντι του κοινού εχθρού που λέγεται “Ρωσσία”. Στην περίπτωση αυτή, την αφορμή θα την δώσουν οι ίδιοι οι Ρώσσοι. Η Πύλη θα συνθηκολογήσει το Σεπτέμβριο του 1829, αναγνωρίζοντας και την αυτονομία των Ελλήνων όπως την είχαν υπογράψει οι τρεις δυνάμεις λίγους μήνες πριν, ο πόλεμος θα σταματήσει, η Ιουλιανή συνθήκη θα εκπληρωθεί και οι Ρώσσοι θα αποσυρθούν.
Τι έκανε εν τέλει η Ρωσσία; Έδρασε μέσα στο πλαίσιο της Ιουλιανής Συνθήκης; Έδρασε μέσα στο πλαίσιο των Ρωσσοτουρκικών διαφορών που υπήρχαν από το 1821 και είχαν διευθετηθεί από την καταστρατηγημένη -μετέπειτα- συνθήκη του Άκκερμαν (1826); Η κρίσιμη – ρευστή κατάσταση έδινε την δυνατότητα στην Ρωσσία να επικαλεστεί κάποια από τις δυο εκδοχές ή και τις δυο ταυτόχρονα. Και οι άλλοι δυο σύμμαχοι πώς έβλεπαν την κατάσταση; Πώς αντέδρασαν; Η κρισιμότητα του ζητήματος και η ανταγωνιστική δραστηριότητα θα φτάσει σε τέτοια επίπεδα πολιτικών δράσεων και αντιφάσεων, ώστε το 1828 ο Μέττερνιχ θα πει σωστά ότι “ποτέ η Ευρώπη δεν παρουσίαζε ένα τέτοιο μπέρδεμα” και θα σχολιάσει σαρκαστικά την σχέση των τριών δυνάμεων με την Πύλη: Η Ρωσσία είναι ταυτόχρονα εμπόλεμη και μεσολαβήτρια. Η Γαλλία είναι φιλικώς εχθρική, μεσολαβήτρια και ουδέτερη. Η Αγγλία είναι φιλική, σύμμαχος των εχθρών της Πύλης, συνεργάτης της φιλικής εχθρότητας, ουδέτερη σε ορισμένα σημεία της συμπλοκής και ηθικώς δεσμευμένη σε άλλα σημεία. Η Πύλη, λίγο πριν το Ναυαρίνο και ο Ιμπραήμ, λίγο μετά το Ναυαρίνο, θα σημειώσουν τις ίδιες αντιφάσεις.
Καθώς η διεκδίκηση των Ρώσσων τερματίζεται το 1829, η συνέχεια θα κριθεί με βάση την σχέση 2:1 μέσα στην τριμερή συμμαχία.
Το 1830 η Αγγλία επιβάλλει τελικά τον περιορισμό των συνόρων της Στερεάς Ελλάδας και η ανεξαρτησία που υπογράφεται, απομακρύνει το ενδεχόμενο Ρωσσικής επιρροής στο νέο κράτος…
Έτσι λοιπόν…
Καθώς όμως το ελληνικό κράτος του 1833 προσδέθηκε στο αγγλο-γαλλικό άρμα, η παραδοσιακή ιστορία τονίζει τον “φιλελληνισμό” της αγγλικής και γαλλικής πολιτικής, επικεφαλής των οποίων, στο κρίσιμο διάστημα πριν το Ναυαρίνο βρίσκονταν ουσιαστικά ο Canning και ο Villθle, ασκώντας διπλοπρόσωπες εθνικές πολιτικές. Η παραδοσιακή ιστορία παραποιεί ακόμα και τα ονόματα των πολιτικών επιτροπών (κομιτάτων). Βαφτίζοντας για παράδειγμα το αγγλικό ως “φιλελληνικό”, τού αποδίδει έναν τίτλο που ούτε το ίδιο διεκδίκησε. Η παραδοσιακή ιστορία αποσιωπά το πρόσωπο της πολιτικής υποκρισίας και αναδεικνύοντας μόνον τα τζάμπα πολιτικά λόγια και το πραγματικό, ανθρωπιστικό / φιλελληνικό κλίμα της αστικής Ευρώπης, αφήνει να εννοηθεί ότι η παρέμβαση της αγγλο-γαλλικής πολιτικής επηρεάζεται ή οφείλεται στο κλίμα αυτό.
Δεν βλέπει η παραδοσιακή ιστορία τις τραγικές συνέπειες της δυτικής παρέμβασης (δάνεια, εμφύλιοι, Μεσολόγγι, Ακρόπολη Αθηνών, διώξεις κλεφταρματολών …), δεν βλέπει τι γίνεται σε Ρωσσία, Ελβετία, Αμερική, βλέπει μόνον τα κανόνια του Κόντριγκτον, του Ντερινύ και του Χέυντεν, αλλά κι αυτά, παραμορφωμένα.
Αποκρύπτει επίσης το γεγονός ότι ο διχασμός της βρετανικής πολιτικής (Tories & Whigs) ως προς το ελληνικό ζήτημα, αφορά μόνον στο εσωτερικό της χώρας και όχι στην εξωτερική πολιτική. Έτσι, επιδιώκεται να δεχθεί η εγχώρια κοινή γνώμη την πολιτική του Canning ως “φιλελληνική”, κατατάσσοντας στις “ανθελληνικές”, τις πολιτικές του Castlereagh και του Wellington. Η ιστορία δείχνει και στην περίπτωση αυτή, ότι ευκολότερα αντιμετωπίζεται μια ευθεία πολιτική από μια διπρόσωπη, η οποία γίνεται τέτοια, στοχεύοντας στην επικράτησή της μέσα από το πλήθος που αδυνατεί να κατανοήσει την βαθύτερη στόχευση (βλ. και θέμα Byron)…
…………
Σχετικά …
ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ 1919 ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ. ΤΑ ΖΟΦΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΗΛΙΘΙΕΣ ή ΕΣΚΕΜΜΕΝΕΣ(;) ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ … Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με προτροπή των Γάλλων, αποστέλλει χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες στη μεσημβρινή Ρωσσία (σημερινή Ουκρανία) στις αρχές του 1919, για να καταπνίξουν την επανάσταση των Μπολσεβίκων…
Αλλογενής Μητσοτάκης: “διεξάγουμε πόλεμο εναντίον της Ρωσσίας” !! ΌΧΙ οι Έλληνες ΔΕΝ διεξάγουν !! Η φάρα σου διεξάγει !! … [ … Ο γενάρχης Κωνσταντίνος Μητσοτάκης του Κωνσταντίνου (1845–1898), ο λεγόμενος γερο-Κωστής ή Γεροκωστής, νυμφεύθηκε την Κατίγκω (Αικατερίνη) Βενιζέλου, αδερφή του Ελευθερίου Βενιζέλου, μέσω της οποίας η οικογένεια Μητσοτάκη συνδέθηκε συγγενικά με την οικογένεια Βενιζέλου… ]
…………………………………………………………………………………………………………
What do you feel about this post?
Like
Love
Happy
Haha
Sad
