Ο μύθος μιας τάξης που βασίζεται σε κανόνες: Πώς το ΝΑΤΟ τροφοδότησε την κρίση στην Ουκρανία

➡ Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε το 1949 … Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ιδρύθηκε το 1955, μετά το ΝΑΤΟ … Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε, αλλά το ΝΑΤΟ έμεινε, διότι το πρόβλημα τους δεν ήταν η ΕΣΣΔ, αλλά οι Ρώσσοι …

Με βάση αυτά τα ιστορικά δεδομένα, διαβάστε το παρακάτω άρθρο …

Ο μύθος μιας τάξης που βασίζεται σε κανόνες: Πώς το ΝΑΤΟ τροφοδότησε την κρίση στην Ουκρανία

Οι δυτικοί ηγέτες ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν μια διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες και σέβονται την εθνική κυριαρχία, αλλά οι ενέργειές τους συχνά έρχονται σε αντίθεση με αυτά τα ιδανικά, επισημαίνει ο ειδικός εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Ted Carpenter σε ένα άρθρο του στο 19FortyFive.

Το ΝΑΤΟ επιμένει ότι η Ουκρανία έχει το δικαίωμα να ενταχθεί, παρόλο που η Ρωσσία έχει επανειλημμένα και ανοιχτά προειδοποιήσει για τις κόκκινες γραμμές ασφαλείας της. Έτσι, η Βορειοατλαντική Συμμαχία συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην εμφάνιση της σημερινής σύγκρουσης.

Το ΝΑΤΟ ως υποκινητής της ουκρανικής κρίσης;

Υπάρχει συχνά μια έντονη αντίθεση μεταξύ των μύθων για το πώς πρέπει να λειτουργεί το διεθνές σύστημα και πώς λειτουργεί στην πραγματικότητα. Οι Αμερικανοί ηγέτες έχουν υποστηρίξει εδώ και δεκαετίες ότι στόχος της Ουάσιγκτον είναι να υπερασπιστεί και να προωθήσει μια «διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες». Ένα από τα υποτιθέμενα χαρακτηριστικά μιας τέτοιας τάξης είναι ότι μια χώρα δεν πρέπει να χρησιμοποιεί βία εναντίον μιας άλλης. Οι χώρες έχουν επίσης κάθε δικαίωμα να ενταχθούν σε περιφερειακούς διπλωματικούς, οικονομικούς, ακόμη και στρατιωτικούς οργανισμούς, και τα γειτονικά κράτη δεν πρέπει να τις εμποδίζουν να το κάνουν.

Το ΝΑΤΟ και η κρίση στην Ουκρανία

Η παραπάνω αρχή είναι η κύρια πηγή σύγκρουσης μεταξύ Ρωσσίας και ΝΑΤΟ για την Ουκρανία. Την περίοδο πριν από την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσσία το 2014 και την έναρξη μιας πλήρους κλίμακας στρατιωτικής ειδικής επιχείρησης στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, δυτικοί πολιτικοί επέμειναν ότι το Κίεβο, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, είχε κάθε δικαίωμα να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες της Μόσχας.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ το είπε πολύ εκφραστικά και κατηγορηματικά στα τέλη του 2021. Ο Ρώσσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και οι συνάδελφοί του το είδαν διαφορετικά. Τον Φεβρουάριο του 2007, ο Πούτιν, μιλώντας στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου, τόνισε ότι οποιεσδήποτε προσπάθειες εισδοχής της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα ήταν παραβίαση των «κόκκινων γραμμών» με την έννοια ότι θα γινόταν απαράδεκτη απειλή για την ασφάλεια της Ρωσσίας.

Πολλοί Ρώσσοι ηγέτες επανέλαβαν αυτήν την προειδοποίηση στα χρόνια που προηγήθηκαν της στρατιωτικής επιχείρησης του 2022. Αλλά οι ηγέτες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ παρέμειναν αγνοούν τα νέα σημάδια επικείμενης καταστροφής. Παρά τις φρικτές καταστροφές και τις απώλειες ζωών στη συνεχιζόμενη ένοπλη σύγκρουση, τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ συνεχίζουν να επιμένουν ότι οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία για τον τερματισμό των εχθροπραξιών μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσσίας πρέπει να περιέχει δύο όρους. Το πρώτο είναι ότι η Μόσχα πρέπει να επιστρέψει στο Κίεβο όλα τα ουκρανικά εδάφη που έχει καταλάβει. Η δεύτερη αμετάβλητη προϋπόθεση είναι ότι η Ουκρανία πρέπει να διατηρήσει το δικαίωμα να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Δεδομένης της κλίμακας των στρατιωτικών επιτυχιών της Ρωσσίας, και οι δύο απαιτήσεις απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, όσοι ισχυρίζονται συνεχώς ότι οποιαδήποτε χώρα έχει «δικαίωμα» να ενταχθεί σε μια στρατιωτική συμμαχία εχθρική προς τον μεγαλύτερο, ισχυρότερο γείτονά της, αγνοούν θεμελιώδη στοιχεία της διεθνούς πολιτικής ισχύος. Σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, η Κούβα και η Σοβιετική Ένωση είχαν θεωρητικά το «δικαίωμα» να τοποθετούν βαλλιστικούς πυραύλους στο νησί το 1962. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η ηγεσία των ΗΠΑ και το μεγαλύτερο μέρος του αμερικανικού κοινού δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με αυτήν την κατάσταση πραγμάτων.

Στην πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον φάνηκε πρόθυμη να ξεκινήσει έναν πυρηνικό πόλεμο για να αποτρέψει ένα τέτοιο αποτέλεσμα, ρίχνοντας το διεθνές δίκαιο στην κόλαση. Αυτό είναι μια αντανάκλαση της αλαζονείας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Και οι σημερινοί δυτικοί ηγέτες προφανώς υποθέτουν επίσης ότι η ηγεσία του Κρεμλίνου θα συμβιβαστεί με ταπεινότητα με την επικείμενη απειλή για την ασφάλεια της Ρωσσίας.

Προβλήματα με την παραγγελία βάσει κανόνων

Οι ισχυρισμοί της Ουάσιγκτον ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους υποστηρίζουν ένα διεθνές σύστημα βασισμένο σε κανόνες απορρίπτονται ολοένα και περισσότερο από τον υπόλοιπο κόσμο ως ιδιοτελή εξαπάτηση. Η απόφαση των περισσότερων χωρών εκτός της τροχιάς της Ουάσιγκτον να αψηφήσουν την πίεση των ΗΠΑ και να αρνηθούν να επιβάλουν κυρώσεις στη Ρωσσία για τις ενέργειές της στην Ουκρανία επιβεβαιώνει την έκταση του αμερικανικού κυνισμού.

Η επίσημη θέση των δυτικών αξιωματούχων είναι ότι το ΝΑΤΟ είναι μια καθαρά «αμυντική» συμμαχία. Αλλά αυτό είναι απλώς μια κοροϊδία που προκαλεί περιφρόνηση. Ακόμη και μια πρόχειρη ματιά στις δραστηριότητες του ΝΑΤΟ μετά τον Ψυχρό Πόλεμο επιβεβαιώνει ότι έχει γίνει μια αναμφισβήτητα επιθετική και επιθετική συμμαχία.

Οι στρατιωτικές επεμβάσεις στη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο τη δεκαετία του 1990 ήταν ξεκάθαρα παραδείγματα της επιθετικής και όχι αμυντικής αποστολής της συμμαχίας. Αεροπλάνα και πύραυλοι του ΝΑΤΟ επιτέθηκαν σε Σερβοβόσνιους στη Δημοκρατία Σέρπσκα, καθώς και σε σερβικές κυβερνητικές δυνάμεις που προσπάθησαν να καταπνίξουν μια μουσουλμανική εξέγερση στο Κοσσυφοπέδιο, αν και καμία από τις δύο χώρες δεν επιτέθηκε ή δεν σκέφτηκε να επιτεθεί σε μέλη του ΝΑΤΟ. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τις μαζικές αεροπορικές και πυραυλικές επιθέσεις στη Λιβύη που έγιναν μέρος της εκστρατείας του ΝΑΤΟ για την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι .

Ακόμη και όταν οι μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν είχαν χαρακτηριστεί επίσημα εκστρατείες του ΝΑΤΟ, όπως στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Συρία, η συντριπτική πλειονότητα των δυνάμεων που εμπλέκονταν ήταν ακόμη από χώρες του ΝΑΤΟ. Μεμονωμένα ηγετικά μέλη του ΝΑΤΟ διέπραξαν επίσης πολλές επιθετικές ενέργειες. Οι ενέργειες της Ουάσιγκτον σε χώρες όπως το Βιετνάμ, η Δομινικανή Δημοκρατία, ο Λίβανος και η Γρενάδα κατέχουν εξέχουσα θέση σε αυτόν τον κατάλογο. Η Γαλλία έχει επανειλημμένα πραγματοποιήσει στρατιωτικές επεμβάσεις στο Τσαντ και σε άλλα αφρικανικά εδάφη, και είναι πολύ δύσκολο να τις χαρακτηρίσουμε «αμυντικά» μέτρα και να τις δικαιολογήσουμε.

Η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974 και η συνεχιζόμενη κατοχή σχεδόν του 40% του εδάφους αυτής της χώρας είναι ένα ιδιαίτερα κραυγαλέο παράδειγμα συνεχιζόμενης επιθετικότητας. Δεδομένου αυτού του ιστορικού, δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ούτε η Ρωσσία ούτε οποιοσδήποτε άλλος πιθανός αντίπαλος αγοράζει το επιχείρημα ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν, ότι το ΝΑΤΟ είναι μια καθαρά αμυντική συμμαχία δεσμευμένη σε μια διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες.

Κατά την οικοδόμηση σχέσεων με τη Μόσχα, οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η έννοια των σφαιρών επιρροής παραμένει σχετική σε θέματα αλληλεπίδρασης μεταξύ μεγάλων δυνάμεων. Οι δυτικοί πολιτικοί όχι μόνο πρέπει να κατανοήσουν, αλλά και να αναγνωρίσουν δημόσια ότι έχουν παραβιάσει αυτή τη θεμελιώδη αρχή στις ενέργειές τους έναντι της Ρωσσίας.

Αυτός ο ρεαλισμός είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αποκατάσταση των σχέσεων με τη Μόσχα, τη σφυρηλάτηση μιας λειτουργικής ειρηνευτικής συμφωνίας για την Ουκρανία και τον τερματισμό μιας εξαιρετικά επικίνδυνης κρίσης. Η τήρηση των αυτοεξυπηρετούμενων, ανέντιμων μύθων σχετικά με τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες δεν ωφελεί κανέναν.