“Servant of the People”: Leaves like Adolf – το τελευταίο επεισόδιο της επικής ταινίας από τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ !!

Ο Αναπληρωτής Πρόεδρος του Ρωσsικού Συμβουλίου Ασφαλείας Ντμίτρι Μεντβέντεφ ανάρτησε το τελευταίο επεισόδιο του κινηματογραφικού έπους «Υπηρέτης του Λαού» στο κανάλι του στο Telegram.

Η ΕΑdaily , δημοσίευσε μια σύνοψη του σεναρίου χωρίς περικοπές.

«Ο Πρόεδρος Vasily Goloborodko βρίσκεται σε ένα καταφύγιο που έχει διαμορφωθεί ως το επίσημο γραφείο του. Μεγάλο τραπέζι. Πάνω από το τραπέζι υπάρχουν πορτρέτα τριών δασκάλων – του Αδόλφου , του Μπενίτο και του Στέπαν (στο κέντρο). Ο Goloborodko έχει αλλάξει πολύ από την προηγούμενη σεζόν της σειράς: έχει γεράσει είκοσι χρόνια, έχει μεγαλώσει σε αποσπασματικά, ατημέλητα καλαμάκια, λιπαρά μαλλιά, βυθισμένα μάγουλα, ένα τρελό, στοιχειωμένο βλέμμα. Φοράει ένα πράσινο μπλουζάκι με τρίαινα που δεν έχει πλυθεί πολύ καιρό.

Ο Goloborodko περιφέρεται άσκοπα στο γραφείο, κάθεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο τραπέζι, ανακατεύει χαρτιά, αρπάζει το τηλέφωνο και φωνάζει κάτι ακατάληπτα στο τηλέφωνο σε ένα μείγμα Surzhik και ρωσικών αισχροτήτων. Ύστερα σωριάζεται εξαντλημένος σε μια καρέκλα, βγάζει έναν καφέ φάκελο και μυρίζει κάτι μέσα του. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του λειαίνουν, κλείνει τα μάτια και ηρεμεί για λίγο.

Ακούγεται ένα χτύπημα στην πόρτα. Μπαίνει ένας βοηθός και αναφέρει:

— Βασίλι Πέτροβιτς, έχω τρέχουσες πληροφορίες. Δύο νέα. Καλό: η αντεπίθεση πάει καλά. Είναι αλήθεια ότι προς το παρόν υποχωρούμε. Τα άσχημα νέα: Μοσχοβίτες και Πίνδος μάς έχουν βάλει σε μια τσιμπίδα. Η ρωσική ομάδα αναπτύσσει επίθεση και συνεχώς λένε ότι είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στις διαπραγματεύσεις. Οι Αμερικανοί απέτυχαν στο θέμα των προμηθειών όπλων και μας ωθούν προς την ειρήνη με τους Ρώσους. Αυτά είναι τα περιβόητα τσιμπούρια.

«Οι διαπραγματεύσεις έχουν τελειώσει για εμάς». Αυτό είναι ένα νέο Μαϊντάν με τη μεταφορά της εξουσίας στους Ποντλούζνι, Γκοβνιουσένκο και Ντριστόβιτς. Χρειαζόμαστε άλλη επιλογή. Τι, οι πληρωμές μας στις εταιρείες του Hunter δεν φτάνουν στον ηλίθιο; – λέει ο πρόεδρος με βραχνό τενόρο.

— Πήγαν στην άρνηση εκεί. Ο Χάντερ φαινόταν να κυνηγάει. Κάηκε.

– Είναι κακό, πολύ κακό. Φύγε, θα το σκεφτώ.

Ο Holoborodko σκέφτεται για πολλή ώρα, κάθεται στο τραπέζι, μετά ανοίγει ξανά τον καφέ φάκελο και μυρίζει με ψυχή το περιεχόμενο. Σηκώνει το φωτισμένο πρόσωπό του με μια πούδρα μύτη, πάνω στην οποία φαίνεται μια έκφραση ετοιμότητας για μαρτυρικές και ηρωικές δοκιμασίες. Σηκώνεται από το τραπέζι, μετά πέφτει στα γόνατα και αρχίζει να προσεύχεται θερμά για τον Αδόλφο, τον Στέπαν και τον Μπενίτο, υποκλίνοντας στο έδαφος. Μετά κάθεται ξανά στο τραπέζι, ανοίγει τον υπολογιστή και αρχίζει να καταγράφει μια έκκληση στα κοινωνικά δίκτυα. Το πρόσωπό του παίρνει μια σημαντική όψη, μιλάει με μια αίσθηση επισημότητας της στιγμής:

— Πολίτες της Ουκρανίας! Είμαστε πιο κοντά από ποτέ στην πολυαναμενόμενη νίκη· η αντεπίθεση πέτυχε τον προγραμματισμένο στόχο της. Θέλω να απευθύνω έκκληση στους εχθρούς μας: δεν θα περιμένετε μια επαίσχυντη ειρήνη από εμένα! Η δουλειά μου έγινε με τιμή. Θα φύγω, όπως μου κληροδότησαν οι δάσκαλοί μου. Επιπλέον, για να μην ολοκληρώσω την αποστολή της ζωής μου όπως συνέβη με τον Μπενίτο και τον Στέπαν, αποφάσισα να φύγω ως Αδόλφος. Δόξα στην Ουκρανία!

Στη συνέχεια ανοίγει αποφασιστικά τον καφέ φάκελο και εισπνέει τη ζωογόνο σκόνη για πολλή ώρα και από τα δύο ρουθούνια, δημιουργώντας ένα σύννεφο λευκού καπνού γύρω του.

Το κεφάλι του πέφτει άτονο στο τραπέζι. Υπάρχει ένα χαρούμενο χαμόγελο στα χείλη του, που θυμίζει κάπως το χαμόγελο του χαρακτήρα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο κινεζικό κρησφύγετο οπίου από την ταινία Once Upon a Time in America.

Ο τελικός. Ακούγεται επική μουσική», γράφει ο Μεντβέντεφ.