«Ξεκινήσαμε συνομιλίες για πιθανή συνάντηση με Πούτιν» λέει ο Zελένσκι…
Ο Ρώσσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν. Φωτογραφία: kremlin.ru
Μια συνάντηση μεταξύ του Ρώσσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του Βολοντίμιρ Ζελένσκι πριν από τα τέλη Αυγούστου είναι απίθανη, δήλωσε στους δημοσιογράφους ο γραμματέας Τύπου του Ρώσσου ηγέτη Ντμίτρι Πεσκόφ.
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Κρεμλίνου, η συνάντηση υψηλού επιπέδου μεταξύ Ρωσσίας και Ουκρανίας θα πρέπει να θέσει τέλος στην επίλυση του προβλήματος και να καταγράψει όλες τις συμφωνίες που έχουν επιτευχθεί.
«Είναι δυνατόν να ολοκληρωθεί μια τόσο περίπλοκη διαδικασία σε 30 ημέρες; Προφανώς, είναι απίθανο», — τόνισε ο Πεσκόφ, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την πιθανότητα συνάντησης μεταξύ Πούτιν και Ζελένσκι πριν από τα τέλη Αυγούστου.
«Στη συνέχεια, η θέση μας είναι πολύ γνωστή εδώ, η θέση μας διατυπώνεται στο σχέδιο μνημονίου που παραδόθηκε στην ουκρανική πλευρά», — πρόσθεσε, σημειώνοντας ότι αυτή τη στιγμή τα σχέδια μνημονίων για τη διευθέτηση είναι διαμετρικά αντίθετα και τα μέρη έχουν πολλή δουλειά μπροστά τους, αναφέρει το TASS, σύμφωνα με το EADaily.
Avgerinos Thanassis Ζούμε καθημερινά μια πλήρη παράνοια & διαστροφή της πραγματικότητας, όπως άλλωστε συμβαίνει εδώ & χρόνια & οπωσδήποτε από την αρχή της τελευταίας φάσης της σύγκρουσης στην Ουκρανία: Δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση συνάντησης Zelensky – Putin, αν δεν πρόκειται για τη συνθηκολόγηση του 1ου, οπότε γιατί άραγε ξανά & ξανά το θέτει το Kiev (άρα & οι δυτικοί καθοδηγητές του); Γιατί ο μικρός κλόουν της Δύσης μας, που έχει μάθει να συναντιέται, ακόμη & όταν τον βρίζουν κατάμουτρα, με τα “αφεντικά” του & τους παραστάτες τους, θέλει να “μεγαλώσει”, θέλει (ή του υποδεικνύουν ότι πρέπει) να παριστάνει ότι εκπροσωπεί μια σχεδόν υπερδύναμη, άρα έχει & μέγεθος & δυνατότητα συνάντησης με όποιον “μεγάλο” θέλει, ο οποίος “φθείρεται” & ίσως δαιμονοποιείται έτι περισσότερο εφόσον αρνείται τη συνάντηση. Την ευκαιρία να συναντηθεί ο Zelensky ως περίπου αξιοπρεπής ηγέτης και εκπρόσωπος του λαού του με τον Πούτιν, την είχε μόλις εξελέγη με την υπόσχεση ότι θα φέρει την ειρήνη & θα πάει ακόμη & γονατιστός, αν χρειαστεί, στη Μόσχα για να διαπραγματευτεί την κατάπαυση του πυρός στο Donbass, ώστε να τερματιστεί ο εμφύλιος με τους ρωσόφωνους, που είχε ξεκινήσει όχι από τον ίδιο το 2014. Την έχασε, όμως, οριστικά την ευκαιρία & μετετράπη στο ακριβώς αντίθετο της αρχικής εικόνας του: από ρωσόφωνος “υπηρέτης του λαού” της Ουκρανία, οπαδός της ειρήνης & της συνεννόησης με τη Ρωσσία, έμαθε ουκρανικά για να γίνει ουκρανόφωνο φοβισμένο ανθρωπάκι, μόλις του έτριξαν τα δόντια οι νεοναζί εθνικιστές, που του έθεσαν τα όριά του & διεφθαρμένο υπαλληλάκι – μαριονέτα στα χέρια των δυτικών χορηγών μόλις είδε τις τεράστιες προοπτικές χρηματοδότησης όταν φτύνεις εκεί, που έτρωγες & όταν ως γενίτσαρος βρίζεις την ίδια σου τη ρίζα. Ως ηθοποιός είναι αρκούντως ταλαντούχος, ξέρει πώς να εκτελεί διάφορους ρόλους, που του ανατίθενται & να χτίζει το ίματζ του. Ως πολιτικός, όμως, δεν κατάλαβε ακόμη ότι θα τον φάνε ζωντανό αυτοί ακριβώς, που νόμιζε ότι είναι φίλοι, συνεργάτες & προστάτες του & ως άνθρωπος ξέχασε τους στοιχειώδεις κανόνες αξιοπρέπειας, που θέτουν κάποια λογικά όρια στην ατιμία: δεν επιτρέπονται όλα επειδή μας συμφέρουν ή τα θέλουμε, πρέπει να υπάρχει κάποιο φρένο. Ο Ζελένσκι, όπως έχουμε πει καιρό, το πιθανότερο είναι ότι ποτέ δεν πρόκειται να συναντηθεί με τον Πούτιν. Άλλος λογικά θα υπογράψει τις συμφωνίες ειρήνης, προσωρινές & μονιμότερες, άλλωστε, όπως έχει ξεκαθαρίσει το Κρεμλίνο απαιτείται να υπογράψει ένας νόμιμα εκλεγμένος ηγέτης των Ουκρανών κι ο Ζελένσκι δεν είναι τέτοιος βάσει του ουκρανικού Συντάγματος από τον Μάιο του 2024. Θα μου πεις προσχηματική η άρνηση του Κρεμλίνου. Προφανώς, γιατί δεν μπορούν να πουν δημόσια ότι ο Πούτιν θα προτιμούσε να αυτοκτονήσει, παρά να συναντηθεί με τον όποιο Ζελένσκι με όρους μη ταπεινωτικούς για την “ντροπή των Εβραίων”, όπως τον έχει χαρακτηρίσει, αποφεύγοντας μάλιστα για χρόνια ακόμη και να προφέρει το όνομά του. Στο σύνηθες ερώτημα “και γιατί δεν σκοτώνουν οι Ρώσοι τον Ζελένσκι”, υπάρχουν μια σειρά εξηγήσεις: α) η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, β) δεν έχουν λόγο να συμβάλλουν σε περαιτέρω ηρωοποίησή του, για την οποία έχουν εργαστεί αμέτρητοι ειδικοί, εργαστήρια και ΜΜΕ, γ) δεν υφίσταται πλέον τρόπος να δολοφονηθεί μόνος του, χωρίς να υπάρξουν πολυάριθμα θύματα μεταξύ αθώων, που θα προκαλούσαν και έντονα αντίθετα συναισθήματα. Με αυτά άρχισε να προσέχει ακόμη περισσότερο το Κρεμλίνο με την πάροδο του χρόνου, καθώς ο πόλεμος μετατρεπόταν σε πολυετή και η Μόσχα είδε πόσο επιτυχημένα της έστησαν προβοκάτσιες, όπως η χρήση των κατοίκων της Μαριούπολη (των πλέον φιλικών στη Ρωσσία) ως “ζωντανών ασπίδων” ή η διαβόητη Bucha, όπου και δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ κυρίως ρωσσόφωνοι, που καλοδέχτηκαν τους Ρώσσους και στο τέλος φόρτωσαν έντεχνα τους φόνους στο ρωσικό στρατό, παρά τις αρχικές δηλώσεις της ουκρανικής πλευράς, που δεν ανέφεραν κανένα θύμα, γιατί οι άμαχοι είχαν σκοτωθεί από τις ουκρανικές εθνικιστικές “ομάδες εκκαθάρισης”, που μπήκαν πρώτες στην περιοχή, αμέσως μετά τη ρωσσική αποχώρηση.
