ΙΕΡΟΣΥΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ:Κάνει κάποιος Θεός εξωσωματική γονιμοποίηση σε ανήλικη;

Χωρίς κατηγορία

ΙΕΡΟΣΥΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ: “ΑΜΩΜΗ” ΣΥΛΛΗΨΗ*

Όταν κατά την έρευνα ενός περιστατικού, ενός γεγονότος, διαπιστώνονται πράγματα ανήκουστα, κατά πόσον άραγε θα μπορούσε να καταλογισθεί διάπραξη ιεροσυλίας στον ερευνητή, όταν δεν υπάρχει κανείς δόλος εκ μέρους του ούτε καμία συκοφαντική πρόθεση, καθώς στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο σε αυτά που έγραψαν κάποιοι άλλοι. Πόσο δίκαιο είναι άραγε να επιρρίπτεται μομφή σε κάποιον που επισημαίνει μια κλοπή ή δείχνει τον κλέφτη  και να μην κατακρίνεται η ίδια η πράξη ή να μην  κατηγορείται ο ίδιος ο κλέφτης, απλά και μόνο επειδή είχαμε συνηθίσει  ή μας επιβλήθηκε να θεωρούμε τον «κλέφτη» πρόσωπο υπεράνω πάσης υποψίας; Μην βιαστείτε να μου πετάξετε πέτρες πριν φτάσετε στο τέλος του σχετικά σύντομου αυτού κειμένου.

Όσοι είχαμε την τύχη να τελειώσουμε εξατάξιο Γυμνάσιο, προ 40ετίας περίπου, σε μια εποχή που  φορούσαμε υποχρεωτικά το πηλήκιο με την κουκουβάγια, απαγορευόταν ο κινηματογράφος,  ίσχυε ο περιορισμός της κυκλοφορίας των μαθητών, με τους καθηγητές μας να περιφέρονται σαν «περίπολα» και μας απέβαλε ο Γυμνασιάρχης αν δεν ήμασταν «εν χρώ κεκαρμένοι» δηλαδή  κουρεμένοι γουλί, μάθαμε πέντε ψίχουλα γράμματα  και κάποια Αρχαία Ελληνικά, με τις γραμματικές και τα συντακτικά τους (Τζάρτζανο – Ζούκη), χάρη στα οποία μάθαμε να μπορούμε να διαβάζουμε και να κατανοούμε χωρίς πρόβλημα  και τη γλώσσα των Ευαγγελίων.

Νιώθαμε βέβαια την καταπίεση και μας κακοφαινόταν πολύ, αλλά τελικά δεν έπαθε τίποτα η προσωπικότητα μας ούτε μείναμε στραβοί που δεν κάναμε μαθήματα σεξουαλικής αγωγής. Σεβόμασταν τους καθηγητές μας, το Σχολείο μας το οποίο δεν το καταστρέφαμε, τις συμμαθήτριες μας τις οποίες δεν τις βιάζαμε και όσοι έχουν τη μύγα ας μυγιάζονται.

 Μάθαμε λοιπόν από τότε ότι όταν ένα ρήμα είναι σύνθετο (πρόθεση+ρήμα), αλλάζει τελείως το νόημα του ανάλογα με την χρησιμοποιούμενη κάθε φορά πρόθεση. Ας πάρουμε για παράδειγμα μερικά απλά και συνηθισμένα ρήματα όπως είναι το «έχω», το «φέρω», το «λέγω», το «έρχομαι». Το ρήμα έχω με διάφορες προθέσεις γίνεται: εισέχω, εξέχω, προσέχω, απέχω, προέχω, υπερέχω, παρέχω, κατέχω κλπ. Το ρήμα φέρω γίνεται : εισφέρω , εκφέρω, προφέρω, αναφέρω, υποφέρω κλπ. Το ρήμα λέγω γίνεται : εκλέγω, προλέγω, συλλέγω, επιλέγω κλπ. Το επίμαχο ρήμα έρχομαι γίνεται: εισέρχομαι, συνέρχομαι, εξέρχομαι, ανέρχομαι, κατέρχομαι, προέρχομαι, προσέρχομαι κλπ.

Βλέπουμε λοιπόν ότι κάθε ένα από αυτά τα ρήματα, ανάλογα με την πρόθεση του, αποκτά τελείως διαφορετικό νόημα. Ας επικεντρώσουμε όμως την προσοχή μας σε δύο σύνθετα ρήματα του απλού ρήματος «έρχομαι», το εισέρχομαι (εις+έρχομαι) και το προσέρχομαι (προς+έρχομαι). Το μεν πρώτο σημαίνει  ότι μπαίνω μέσα, το δε δεύτερο ότι πλησιάζω (όσοι πιστοί προσέλθετε) .       

Σύμφωνα με τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, μια από τις πέντε αρετές του Λόγου (του Ελληνικού Λόγου εννοείται) είναι και η Σαφήνεια. «Σαφήνεια δε εστί λέξις γνωρίμως παριστάσα το νοούμενον» (Διογένους Λαέρτιου, Βίοι Φιλοσόφων) . Για να δούμε λοιπόν από κοντά τι συμβαίνει με τη σαφήνεια μιας συγκεκριμένης περικοπής από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, που αναφέρεται στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, Κεφ. Α , Στίχ. 26-35, κατά πόσον «παριστάνει το νοούμενον»: «Εν δε τω μηνί έκτω απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού εις πόλιν της Γαλιλαίας, ή όνομα Ναζαρέτ, προς παρθένον μεμνηστευμένην ανδρί, ώ  όνομα Ιωσήφ, εξ οίκου Δαυίδ, και το όνομα της παρθένου Μαριάμ. και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε΄ χαίρε, κεχαριτωμένη΄ ο Κύριος μετά σου΄ ευλογημένη συ εν γυναιξίν. η δε ιδούσα διεταράχθη επί τω λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος. και είπεν ο άγγελος αυτή΄ μη φοβού Μαριάμ΄  εύρες γάρ  χάριν παρά τω Θεώ. και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυίδ του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος. είπε δε η Μαριάμ προς τον άγγελον΄ πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτή΄ Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι΄ διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιόςΘεού.» 

Το πρώτο επίμαχο σημείο της περικοπής είναι ο στίχος 28 «και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε….». Η λέξη «εισελθών» είναι μετοχή αορίστου του ρήματος εισέρχομαι, το οποίο όπως προαναφέρθηκε σημαίνει: μπαίνω μέσα. Στη δευτερεύουσα αυτή χρονική πρόταση λοιπόν έχουμε τη μετοχή εισελθών, το υποκείμενο ο άγγελος και το αντικείμενο προς αυτήν η οποία δεν είναι άλλη από την Μαριάμ. Και εδώ είναι που δημιουργείται η πρώτη «ιερόσυλη» απορία. Η πρόταση είναι σαφέστατη και δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας, ότι δηλαδή ο άγγελος μπήκε προς αυτήν. Εάν επρόκειτο περί απλής προσέγγισης, οπότε δεν θα υπήρχε τίποτε το μεμπτόν, ο ευαγγελιστής Λουκάς θα έγραφε «και προσελθών ο άγγελος προς αυτήν». Μπορεί κανείς να μας πει τι θα του στοίχιζε του Λουκά εάν αντί εισελθών έγραφε προσελθών;   

Θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς ότι η επίμαχη φράση κατά την εποχή που γράφτηκε δεν είχε τίποτε το μεμπτόν. Πολύ ωραία! Διαβάστε όμως τώρα, πως την αποδίδει  ο Π. Ν. Τρεμπέλας : « Και αφού εμβήκεν ο άγγελος εις το  δ ω μ ά τ ι ο ν  της, της είπε….». Παρατηρήσατε τι άλλαξε στην απόδοση;  Μα το αντικείμενο της πρότασης!!  Με άλλα λόγια η Μαριάμ έγινε δωμάτιο!!! Γιατί άραγε; 

Ο  Π. Ν. Τρεμπέλας δεν ήταν ένα τυχαίο άτομο αλλά θεολόγος, επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ένας άνθρωπος, κατά τεκμήριο, πάρα πολύ μορφωμένος. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να του καταλογίσουμε άγνοια, ή οποιαδήποτε αδυναμία στο χειρισμό του λόγου και της γραφής. Υπέπεσε λοιπόν εν αγνοία του σ’ αυτό το ατόπημα ή όχι; Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι η επίμαχη φράση του ευαγγελίου όπως είναι διατυπωμένη αναφέρεται ευθέως και πέραν πάσης αμφιβολίας σε σεξουαλική πράξη;  Αυτός να ήταν άραγε ο λόγος που ανάγκασε τον Π. Ν. Τρεμπέλα να κάνει αυτήν την παράφραση;  Γνώριζε τι σημαίνει ακριβώς αυτή η φράση και από πού; Αυτός ήταν ο λόγος που προσπάθησε να αποφύγει το « σκόπελο » της πιστής απόδοσης της φράσης αυτής ;

Τη φράση αυτή τη συναντάμε και στην Παλαιά  Διαθήκη, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, που δεν είναι και λίγες, από τις οποίες παρατίθενται ενδεικτικά οι ακόλουθες, όπου η συγκεκριμένη και επίμαχη φράση, υποδηλώνει σαφέστατα, πέραν πάσης αμφιβολίας, σεξουαλική πράξη.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: « και εγένετο προς εσπέραν και ανέστη Δαυίδ  από της κοίτης αυτού και περιεπάτει επί του δώματος του οίκου του βασιλέως και είδε γυναίκα λουομένην από του δώματος, και η γυναίκα καλή τω είδει σφόδρα, και απέστειλε Δαυίδ και εζήτησε την γυναίκα και είπεν΄ ουχί αύτη Βηρσαβεέ θυγάτηρ Ελιάβ γυνή Ουρίου του Χετταίου; Και απέστειλε Δαυίδ αγγέλους και έλαβεν αυτήν και  εισήλθε προς αυτήν , και εκοιμήθη μετ’ αυτής, και αυτή αγιαζομένη από ακαθαρσίας αυτής, και επέστρεψεν εις τον οίκον αυτής, και εν γαστρί έλαβεν η γυνή΄ και αποστείλασα απήγγειλε τω Δαυίδ και είπεν΄ εγώ ειμί εν γαστρί έχω….» Σαμουήλ  Β΄  ΙΑ ,  2- 21.  Στην περίπτωση κατά την οποία η Ραχήλ έκανε τη μαστρωπό στη δούλη της Βαλλάν: «και έδωκεν αυτώ Βαλλάν την παιδίσκην αυτής αυτώ γυναίκα και εισήλθε προς αυτήν Ιακώβ». Γένεσις  Λ. 4.

Εκεί όπου η Σάρα εξωθεί τον Αβραάμ σε μοιχεία, ζητώντας ταυτόχρονα και τα ρέστα : «είπε δε Σάρα προς Άβραμ΄ Ιδού συνέκλεισε με Κύριος του μη τίκτειν΄ είσελθε ούν προς την παιδίσκην μου, ίνα τεκνοποιήσωμεν εξ αυτής, υπήκουσε δε Άβραμ της φωνής Σάρας, και λαβούσα Σάρα η γυνή Άβραμ Άγαρ την Αιγυπτίαν την εαυτής παιδίσκην, μετά δέκα έτη του οικήσαι Άβραμ εν γή Χαναάν, έδωκεν αυτήν τω Άβραμ ανδρί αυτής γυναίκα. Και εισήλθε προς Άγαρ, και συνέλαβε, και είδεν ότι εν γαστρί έχει, και ητιμάσθη η κυρία εναντίον αυτής…». Γένεσις Κεφ. ΙΣΤ, 2.

Εκεί όπου ο Αυνάν συνουσιάζεται με τη γυναίκα του πονηρού αδελφού του Ήρ τον οποίον απέκτεινεν ο «Θεός»: «είπε δε Ιούδας τω Αυνάν΄ είσελθε προς την γυναίκα του αδελφού σου και επιγάμβρευσαι αυτήν και ανάστησον σπέρμα τω αδελφώ σου  9 γνούς δε Αυνάν ότι ουκ αυτώ έσται το σπέρμα, εγένετο όταν εισήρχετο προς την γυναίκα του αδελφού του , εξέχεεν επι την γης του μη δούναι σπέρμα τω αδελφώ αυτού». Γένεσις  ΛΗ, 8-9.

Είναι πολύ δύσκολο λοιπόν να συμπεράνει κανείς ότι ο Τρεμπέλας γνώριζε ότι η φράση αυτή στην Παλαιά Διαθήκη αναφερόταν σε σεξουαλική πράξη, και ότι εν γνώσει του προέβη στην παραποίηση αυτή κάνοντας την Μαριάμ «δωμάτιο»; 

Γράφει πουθενά το Ευαγγέλιο ότι την ώρα που ήρθε ο άγγελος Γαβριήλ, η Μαριάμ βρισκόταν σε ένα δωμάτιο; Δεν θα μπορούσε να βρισκόταν κάπου αλλού, πχ στην αυλή ή στον κήπο;  Από πού έβγαλε το συμπέρασμα ο Τρεμπέλας ότι η Μαριάμ βρισκόταν εκείνη τη στιγμή μέσα στο δωμάτιο της; Μήπως το επινόησε επειδή δεν μπορούσε να δικαιολογήσει διαφορετικά εκείνο το «εισελθών»; Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς πως θα απέδιδε ο Τρεμπέλας τα συγκεκριμένα εδάφια της ΠΔ, αν ανελάμβανε να τα «ερμηνεύσει» και αυτά ;

Όλα αυτά τα ερωτήματα παύουν να είναι μετέωρα, σε συνδυασμό με την επόμενη επίμαχη φράση, στην παραποίηση της οποίας «δίνει πλέον ρέστα» ο Π. Ν. Τρεμπέλας.

Όταν ψεύδεται κάποιος πρέπει να πει άλλα δέκα ψέμματα για να καλύψει το πρώτο και να έχει έτοιμα άλλα εκατό. Μας λέει λοιπόν ο ευαγγελιστής Λουκάς: « …. και διελογίζετο  αύτη ποταπός είη ο ασπασμός ούτος…» !!  Για κάποιον που γνωρίζει στοιχειωδώς την καθαρεύουσα και ελάχιστα αρχαία Ελληνικά «ποταπός ασπασμός» σημαίνει ένα αισχρό φίλημα, με ότι συνεπάγεται η αισχρότητα ενός τέτοιου φιλιού.

   Για να είμαστε όμως και ακριβοδίκαιοι, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη, ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις, κάποιες λέξεις και φράσεις  εκείνης της εποχής χρησιμοποιούνται με διαφορετική έννοια σήμερα. Όλα τα σύγχρονα λεξικά αποδίδουν στη λέξη «ποταπός» την έννοια του τιποτένιου, του χυδαίου, του αισχρού. Παλαιότερα λεξικά, όπως του Σουίδα, επεξηγεί τη λέξη πότερον  ως  άρα, ποίον, ποταπόν. Το λεξικό Δημητράκου τη μία φορά μας παραπέμπει και στη λέξη ποδαπός που έχει την έννοια: από πού, από ποια χώρα, ποίας καταγωγής, ποίου είδους, τι λογής, και την άλλη την αποδίδει με τις προαναφερθείσες μειωτικές έννοιες.

Η λέξη ασπασμός, και τότε και σήμερα, σημαίνει το φίλημα. Ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν σήμαινε «χαιρετισμό». Ο «πάνσοφος αλιεύς» ευαγγελιστής, ο δεχθείς και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, δεν βρήκε να χρησιμοποιήσει μια άλλη λέξη από το πλουσιότατο Ελληνικό λεξιλόγιο, αντί της λέξεως «ποταπός»;  Υπήρχε το «πότερον», το «ως», το «άρα», το «ποίον». Καμιά από αυτές τις λέξεις δεν τον ικανοποιούσε και διάλεξε τον «ποταπό»; Παρ’ όλα αυτά ας υποθέσουμε ότι για τον ευαγγελιστή Λουκά ήταν αθώα και σήμαινε  πχ «τι είδους»,  «τι λογής».

Ο ασπασμός όμως πού και πως «κολλάει» στο περιστατικό; Όπως σήμερα έτσι και τότε εξακολουθεί να σημαίνει «φίλημα», με την επίμαχη φράση να συνεχίζει να μένει μετέωρη, κυρίως από την ολοφάνερη προσπάθεια συγκάλυψης και αποπροσανατολισμού των  καλοπροαίρετων αναγνωστών της Κ Δ .  Άκουσε ποτέ κανείς εδώ και 18 αιώνες οτιδήποτε για κάποιον, απλό έστω, «ασπασμό» στο περιστατικό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου;    

Επειδή όμως χαλούσε τη «σούπα» του Π. Ν. Τρεμπέλα για την εξιδανικευμένη σκηνή του Ευαγγελισμού, παραποιεί τον «ποταπό ασπασμό» σε «σημασία του χαιρετισμού». Αν λέγαμε σήμερα ότι κάποιος «ησπάσθη ποταπώς» μια γυναίκα, που θα πήγαινε το μυαλό μας;  Ότι την χαιρέτισε απλώς ευγενικά, με τη γυναίκα να αναρωτιέται για τη σημασία του χαιρετισμού; Ο «ασπασμός» (και τι ασπασμός!) που πήγε;

Βέβαια λίγο πιο κάτω στην περικοπή, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ο Λουκάς προσπαθεί να «μπαλώσει» την κατάσταση, καθώς βάζει την Μαριάμ να ρωτάει πως θα αποκτήσει παιδί, χωρίς να έχει γνωρίσει άντρα;  Μπορεί να μας πει κανείς με βεβαιότητα, τι σήμαινε εκείνη την εποχή η φράση «γνωρίζω άντρα»; Έχω σεξουαλική επαφή με άντρα ή είμαι νομίμως παντρεμένη;

Μην ξεχνάμε ότι στην αρχή της περικοπής λέει ο Λουκάς ότι η Μαριάμ ήταν μνηστευμένη με τον Ιωσήφ, δηλαδή αρραβωνιασμένη, όχι νομίμως παντρεμένη.  Τι θα του έλεγε του Ιωσήφ; Ότι μύρισε τον «κρίνο»;  Διότι μια έγκυος γυναίκα, ακόμη και αρραβωνιασμένη, υπήρχε άμεσος κίνδυνος να επισύρει την εφαρμογή του απάνθρωπου Μωσαϊκού Νόμου (θάνατος δια λιθοβολισμού), καθώς μόνο νομίμως παντρεμμένες γυναίκες επιτρεπόταν να αποκτήσουν παιδιά.

Την καθησυχάζει λοιπόν ο άγγελος Γαβριήλ λέγοντας ότι  έχει την «κάλυψη  του θεού» και δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Μπορούμε όμως να μην σκύψουμε για λίγο και πάνω από τον άγγελο Γαβριήλ, τον μετέπειτα «αρχάγγελο» για να δούμε πόσο και τι είδους «άγγελος» ήταν; Ο άγγελος λοιπόν, με τη γενική έννοια του όρου, ήταν ένα άτομο το οποίο μετέφερε μηνύματα, αγγελίες, ένας μαντατοφόρος, ένας αγγελιοφόρος. Στη χριστιανική θρησκεία ο άγγελος ήταν μια ανώτερη οντότητα που μετέφερε στα ανθρωποειδή τις θελήσεις, τις εντολές  και κατά περίπτωση να αποτελεί το μακρύ τιμωρό «χέρι» του θεού.

Τώρα κατά πόσον ένας θεός είχε ανάγκη από έναν μαντατοφόρο για να δίνει τις εντολές του στους ανθρώπους είναι από τις ιστορίες που δεν πρέπει να ψηλαφίζουν οι «ευσεβείς» χριστιανοί. Όσο για τον ίδιο τον «άγγελο» δεν θα πρέπει να τον φαντάζονται διαφορετικά  απ’ ότι τον βλέπουν ζωγραφισμένο στις εικόνες οι ευσεβείς χριστιανοί, δηλαδή με φτερά και τον απαραίτητο «κρίνο». Θα ήταν η μέγιστη ιεροσυλία δηλαδή να θεωρήσουν ότι δεν ήταν παρά ένας απλός αγγελιοφόρος, ένας πράκτορας, ένας Ναζιραίος ή Ναζαρηνός του πανίσχυρου, μυστικού και άτεγκτου Εβραϊκού Ιερατείου, το οποίο για αιώνες έπαιζε με ανεπανάληπτη επιτυχία το ρόλο του «Θεού». Έτσι απλά εξηγούνται τα πάντα και μπαίνουν στη θέση τους.     

Μετά από όλα αυτά πως θα μπορούσαν άραγε να μην δημιουργηθούν    

Η Μαριάμ (Μαρία) ήταν δε­κα­πέν­τε ε­τών...

                «ιερόσυλες» απορίες;

Και να φανταστεί κανείς ότι η φράση αυτή βρίσκεται εκεί μπροστά μας, στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο για 18 αιώνες, χωρίς να τολμά να την αγγίξει κανείς.

Τι την ήθελε λοιπόν τη μετάφραση ο Τρεμπέλας; Για να «διορθώσει » τα πράγματα απευθυνόμενος σε αδαείς, αθεράπευτα αφελείς και ηλίθιους ή να τα κάνει χειρότερα;

Ποιοί λοιπόν εξαπατούν αναίσχυντα ποιούς; Πάντως σε κάθε περίπτωση η ιδέα ότι κάποιοι γελάνε σαρδόνια πίσω από την πλάτη μας, γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς τι είναι πιο εξοργιστικό, η βλακεία, η αφέλεια ή  η ηλιθιότητα;

Πως θα μπορούσε κανείς να αμφιβάλλει ότι και οι δύο επίμαχες φράσεις του ευαγγελίου είναι σαφέστατες και παριστούν, κατά τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, «γνωρίμως το νοούμενον»;  

 

Κανείς λογικός λοιπόν δεν μπορεί να αμφιβάλλει για το γνωρίμως νοούμενον, δεν μπορεί όμως δυστυχώς και να αγνοήσει την διαχρονική παρουσία των παραβολάνων* του πατριάρχου Αλεξανδρείας Κύριλλου, εμπνευστή και ηθικού αυτουργού της άγριας δολοφονίας (μεληδόν διασπάσαντες, οστράκοις ανείλον) της Ελληνίδας Φιλοσόφου, Μαθηματικού και Αστρονόμου Υπατίας.

Βέβαια σήμερα κυκλοφορούν με άλλα ονόματα πχ  «αγωνιζόμενοι χριστιανοί», «γνήσιοι ορθόδοξοι χριστιανοί» (υπονοώντας έμμεσα ότι όλοι οι άλλοι είναι «γιαλαντζί» ορθόδοξοι Χριστιανοί), σύλλογοι θεολόγων, ιεροψαλτών, μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων κλπ. Άτομα χωρίς καμιά κρίση, λες και έχουν υποστεί ομαδική λοβοτομή, έτοιμα όμως να διαπράξουν το αγριώτερο έγκλημα στο όνομα της θρησκείας της «αγάπης» (όπως στην περίπτωση της Υπατίας) εάν  εξέλιπε ο φόβος του Εισαγγελέα.

Δεχόμενοι λοιπόν ότι το περιστατικό του « Ευαγγελισμού » της Θεοτόκου συνέβη πράγματι, και συμπερασματικά εξιδανικευμένο μόνο μέσα από την καλπάζουσα φαντασία των θρησκευτικών λειτουργών της χριστιανικής θρησκείας και των θεολόγων, ενώ φαίνεται ξεκάθαρα ότι αναφέρεται σε μια σεξουαλική πράξη, το όλο θέμα δεν μπορεί να μην πάρει και άλλες περαιτέρω διαστάσεις, οι οποίες δεν είναι άλλες από αυτές ενός ξεκάθαρου και πέραν πάσης αμφιβολίας βιασμού.

Υπενθυμίζεται και πάλι, ότι η καημένη η Μαριάμ, μια άβγαλτη κοπελίτσα στην εφηβική της ηλικία, ήταν ήδη αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ. Εάν ήταν ελεύθερη ή εάν  «δράστης» ήταν ο Ιωσήφ, δεν θα μπορούσε κανείς να μιλά με βεβαιότητα για βιασμό. Απλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι τέτοια περιστατικά συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα εξακολουθήσουν να συμβαίνουν όσο υπάρχουν άνθρωποι

Η Μαριάμ όμως, καθώς ήταν ήδη αρραβωνιασμένη, δεν θα μπορούσε ούτε να διανοηθεί κάν, όπως και οποιαδήποτε γυναίκα, να συνευρεθεί σεξουαλικά και με τη θέληση της, με άλλον άνδρα και μάλιστα τελείως άγνωστο της. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με έναν βιασμό ή όχι; Να και άλλη μια ιερόσυλη απορία που περιμένει την απάντηση της. 

Αρθρο του M. Καλόπουλου

 

Αφήστε μια απάντηση