Ο ποιητής Φερνάζης το σπουδαίον μέρος του επικού ποιήματός του κάμνει. Το πώς την βασιλεία των Περσών παρέλαβε ο Δαρείος Υστάσπου. (Από αυτόν κατάγεται ο ένδοξός μας βασιλεύς, ο Μιθριδάτης, Διόνυσος κι Ευπάτωρ). Αλλ’ εδώ χρειάζεται φιλοσοφία· πρέπει ν’ αναλύσει τα αισθήματα που θα είχεν ο Δαρείος: ίσως υπεροψίαν και μέθην· όχι όμως — μάλλον σαν κατανόησι της ματαιότητος των μεγαλείων. Βαθέως σκέπτεται το πράγμα ο ποιητής.
Το «ιρανικό λιοντάρι» αναφέρεται κυρίως στο ασιατικό λιοντάρι (Panthera leo persica), το οποίο κάποτε ήταν ενδημικό στο Ιράν αλλά τώρα έχει εξαφανιστεί εκεί (ζεί μόνο στην Ινδία) και έπαιξε σημαντικό ρόλο ως σύμβολο στην ιρανική ιστορία (λιοντάρι με ήλιο), ως ένδειξη δύναμης, το οποίο εμφανιζόταν στην εθνική σημαία μέχρι το 1979.
Οι δαρεικοί ήταν χρυσά περσικά νομίσματα,που μαζί με τον αργυρό σίκλο ήταν το διμεταλικό νομισματικό σύστημα της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών.
Ο Δαρείος (Δαρεικός) κυνηγάει λιοντάρια. Νόμισμα στο κράτος του μετά το 546 π.x.x., έπειτα από την κατάκτηση της Λυδίας και την ήττα τού βασιλιά της Κροίσου. Φαίνεται πως ο Κύρος, αρχικά υιοθέτησε το νόμισμα, όπως είχε και συνέχισε να κόβει τέτοια με τις μορφές τού λέοντα και τού ταύρου.