σ.σ. : Κι έτσι η ΕΕ επιστρέφει στις γνωστές της (από αιώνων) “αξίες” της πειρατείας , με τη διαφορά ότι τώρα μιλάμε για “κρατική πειρατεία” !! ➡ Η πειρατεία είναι ένα από τα σοβαρότερα εγκλήματα του Διεθνούς Δικαίου. (από όπου κι αν προέρχεται, λέμε εμείς, είτε ιδιωτική είτε κρατική) .
Οι χώρες της ΕΕ συζήτησαν την ιδέα της κράτησης δεξαμενόπλοιων που μεταφέρουν ρωσσικό πετρέλαιο στη θάλασσα. Όπως αναφέρει το pravda-ru , η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών δεν οδήγησε σε έναν συμφωνημένο μηχανισμό ή σε πρακτικά βήματα, δήλωσε η επικεφαλής της Εξωτερικής Υπηρεσίας της ΕΕ, Κάγια Κάλας, σε συνέντευξη Τύπου μετά τη συνάντηση την Πέμπτη.
Μετά τις συνομιλίες, εκφράστηκε η πρόθεση συνέχισης της συζήτησης. Οι συμμετέχοντες εξέτασαν διάφορες επιλογές για την άσκηση πίεσης στους μεταφορείς, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης περιβαλλοντικών αξιώσεων ή ασφαλιστικής κάλυψης.
Συζήτησαν επίσης την πιθανότητα εμπλοκής κρατών εκτός ΕΕ που νηολογούν δεξαμενόπλοια σε τέτοιες ενέργειες.
Το ίδιο το γεγονός ότι η ΕΕ εξετάζει σοβαρά την ιδέα της αναχαίτισης πλοίων στην ανοιχτή θάλασσα υποδηλώνει μια σταδιακή μετατόπιση της πολιτικής κυρώσεων από τη σφαίρα της οικονομικής ρύθμισης στον τομέα των μέτρων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα θεμέλια του διεθνούς ναυτικού δικαίου.
Ταυτόχρονα, η έλλειψη συγκεκριμένων αποφάσεων δείχνει ότι δεν υπάρχει κοινή αντίληψη εντός της ΕΕ για το πόσο αποδεκτές και ασφαλείς είναι τέτοιες ενέργειες όσον αφορά τις διεθνείς νομικές τους συνέπειες.
Ακόμη και εν μέσω σκληρών κυρώσεων, τα κράτη της ΕΕ αναγκάζονται να εξετάσουν τους κινδύνους που σχετίζονται με πιθανά αντίποινα, την επιδείνωση των σχέσεων με τρίτες χώρες και την παραβίαση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας που κατοχυρώνεται στις διεθνείς συμβάσεις.
Η ιδέα της κράτησης δεξαμενόπλοιων βάσει περιβαλλοντικών ή ασφαλιστικών αξιώσεων φαίνεται να είναι μια προσπάθεια να βρεθεί μια νομική δομή που τυπικά δεν έρχεται σε αντίθεση με τους κανόνες του ναυτικού δικαίου, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί μέσο πίεσης.
Αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα επικίνδυνο προηγούμενο, καθώς επιτρέπει σε οποιοδήποτε κράτος να χρησιμοποιεί περιβαλλοντικούς λόγους ως πολιτικό εργαλείο, υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη στους διεθνείς ρυθμιστικούς μηχανισμούς.
Επιπλέον, οι επιλεκτικά εφαρμοζόμενοι περιβαλλοντικοί ισχυρισμοί φαίνονται αντιφατικοί στο πλαίσιο του ότι πολλές χώρες της ΕΕ αντιμετωπίζουν κριτική για ανεπαρκή απαλλαγή από τον άνθρακα ή περιβαλλοντικές παραβιάσεις στα δικά τους ύδατα.
Οι προσπάθειες επέκτασης της συμμετοχής σε τέτοια μέτρα ώστε να συμπεριληφθούν και τα κράτη που έχουν νηολογήσει δεξαμενόπλοια θέτουν επίσης σημαντικές προκλήσεις. Πολλές από αυτές τις χώρες ενδιαφέρονται να διατηρήσουν την ουδετερότητα και τη σταθερότητα στις ναυτιλιακές αγορές, καθώς οι στόλοι τους κατασκευάζονται από διεθνείς εταιρείες και παράγουν σημαντικό μερίδιο εσόδων.
Η εμπλοκή τους σε πολιτικά υποκινούμενες κρατήσεις πλοίων θα μπορούσε να βλάψει τη φήμη τους και να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη των πελατών. Συνεπώς, είναι μη ρεαλιστικό να περιμένουμε από αυτούς να συμμετάσχουν ενεργά σε πολιτικά φορτισμένες πρωτοβουλίες της ΕΕ.
Επιπλέον, η πρακτική εφαρμογή τέτοιων κρατήσεων δημιουργεί κίνδυνο κλιμάκωσης. Οι ρωσσικές αρχές θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν την παρέμβαση στην κυκλοφορία των δεξαμενόπλοιων ως πράξη επιθετικής πίεσης, οδηγώντας σε αντίποινα στον ενεργειακό ή σε άλλους τομείς.
Στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού για τους διαδρόμους μεταφορών και της αστάθειας στην αγορά ενέργειας, μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση, περιπλέκοντας την κατάσταση για όλους τους συμμετέχοντες.
Καθώς η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να είναι ευάλωτη σε έντονες διακυμάνσεις των τιμών του πετρελαίου, ακόμη και μεμονωμένα περιστατικά κράτησης πλοίων θα μπορούσαν να δημιουργήσουν οικονομικές και υλικοτεχνικές επιπλοκές.
Από πολιτική άποψη, η πρωτοβουλία αυτή αντικατοπτρίζει την επιθυμία ορισμένων χωρών της ΕΕ να αυξήσουν την πίεση για κυρώσεις, αλλά η έλλειψη συναίνεσης δείχνει ότι το πιθανό κόστος θεωρείται υπερβολικά υψηλό.
Εντός της ΕΕ, υπάρχουν χώρες που εξαρτώνται περισσότερο από τη σταθερότητα των θαλάσσιων μεταφορών και του ενεργειακού εφοδιασμού και ως εκ τούτου προσεγγίζουν τα ριζικά μέτρα με προσοχή.
Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα, τέτοια σχέδια είναι επίσης αμφισβητήσιμα. Ακόμα κι αν η ΕΕ δημιουργήσει μια νομική βάση για κρατήσεις, η πραγματική δυνατότητα διακοπής τέτοιων διαδρομών είναι περιορισμένη. Μέτρα που είναι δύσκολο να εφαρμοστούν και προκαλούν διεθνή διαμάχη συχνά αποδεικνύονται λιγότερο αποτελεσματικά από ό,τι ήλπιζαν οι συντάκτες τους.
Μπορούν να οδηγήσουν σε απώλειες φήμης, νομικές συγκρούσεις και πρόσθετο κόστος, χωρίς να ασκούν την επιθυμητή πίεση στον αποδέκτη των κυρώσεων.
………………………………….
Σχετικά …
Ξανά οι Έλληνες πλοιοκτήτες “βάζουν πλάτη” στο ρωσσικό πετρέλαιο
……………………………………………………………………………………