Όχι μόνο Shutdown, αλλά σήμερα είναι και αργία στις ΗΠΑ.
Κάθε Οκτώβρη, οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να γιορτάζουν έναν ά
ντρα που δεν ανακάλυψε τίποτα, δεν έφερε πρόοδο και δεν υπήρξε ποτέ ήρωας. Τιμούν τον Χριστόφορο Κολόμβο, έναν θαλασσοπόρο που με την άφιξή του πυροδότησε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Οχι ανακάλυψη αλλά κατάκτηση. Οχι πολιτισμό, αλλά γενοκτονία. Οχι δόξα αλλά σφαγή. Η παιδική ρίμα που μαθαίνουν ακόμη πολλοί μαθητές στην Αμερική, «το 1492, ο Κολόμβος διέσχισε τον γαλάζιο ωκεανό», αποκρύπτει τον τρόμο που ακολούθησε.
Η ήπειρος δεν ήταν άδεια. Ηταν ήδη σπίτι εκατομμυρίων αυτόχθονων ανθρώπων, με πολύπλοκες κοινωνίες, γλώσσες, θρησκείες, γεωργική γνώση και βαθιά πνευματική σχέση με τη γη. Ο Κολόμβος δεν ανακάλυψε τίποτα, απλά έφερε θάνατο, υποδούλωση και αρπαγή. Οι αυτόχθονες πληθυσμοί υποδουλώθηκαν, βασανίστηκαν, εκτοπίστηκαν και εκτελέστηκαν δημόσια όταν επαναστάτησαν. Οσοι δεν πέθαναν από τα σπαθιά, πέθαναν από τις ευρωπαϊκές ασθένειες που έφεραν μαζί τους οι κατακτητές: ευλογιά, ιλαρά, γρίπη. Εκτιμάται πως μέσα σε μόλις 130 χρόνια, το 95% των ιθαγενών της Αμερικής εξοντώθηκε. Ο Κολόμβος, εκτός από «εξερευνητής», υπήρξε δουλέμπορος. Εστειλε χιλιάδες ιθαγενείς στην Ισπανία, πολλοί από τους οποίους πέθαναν στο ταξίδι. Οσοι έμειναν πίσω, εξαναγκάστηκαν να εξορύσσουν χρυσό ή να εργάζονται σε φυτείες, ενώ οι ποινές για «ανυπακοή» ήταν φρικτές: ακρωτηριασμοί, βιασμοί, δημόσιοι αποκεφαλισμοί.
Αυτός είναι ο άνθρωπος που διδάσκεται ως πρότυπο. Και όμως, το 1937, με την πίεση καθολικών και ιταλοαμερικανικών ομάδων, όπως οι «Ιππότες του Κολόμβου», ο Φράνκλιν Ρούσβελτ καθιέρωσε την Ημέρα του Κολόμβου ως εθνική αργία, όχι για να τιμήσει την αλήθεια, αλλά για να εξυπηρετήσει πολιτικά συμφέροντα. Η προσπάθεια ενίσχυσης της ιταλοαμερικανικής ταυτότητας είναι σεβαστή, αλλά όχι εις βάρος της μνήμης των θυμάτων.
Για τους Αυτόχθονες Λαούς, η Ημέρα του Κολόμβου δεν είναι εορτασμός. Είναι μια μαχαιριά στη συλλογική τους μνήμη. Δοξάζει έναν άνθρωπο που εγκαινίασε αιώνες καταπίεσης, εξαφάνισης, πολιτιστικής γενοκτονίας. Και το χειρότερο: διατηρεί έναν ψεύτικο μύθο, πως η Ιστορία της Αμερικής (και Αυστραλίας) ξεκίνησε μόλις ο Ευρωπαίος την αντίκρισε.
Ωρα να τελειώνουμε με τους ψεύτικους ήρωες και να αναγνωρίσουμε τους αληθινούς επιζώντες.
Η Ημέρα των Αυτοχθόνων Λαών δεν είναι «εναλλακτική», είναι διόρθωση. Είναι πράξη ηθικής δικαιοσύνης. Είναι η αναγνώριση ότι οι αυτόχθονες δεν εξαφανίστηκαν. Ζουν, παλεύουν, αντιστέκονται. Αγωνίζονται για γη, για καθαρό νερό, για γλώσσα, για αναγνώριση. Οτι τα παιδιά τους, μέχρι πρόσφατα, αποσπώνταν από τις οικογένειές τους για «πολιτιστική αφομοίωση». Οτι οι γυναίκες τους εξαφανίζονται ή δολοφονούνται με την κοινωνία να μένει σιωπηλή. Η αποικιοκρατία δεν είναι παρελθόν. Είναι παρόν. Και η σιωπή μας την διαιωνίζει.
Ολο και περισσότερες πολιτείες και πόλεις των ΗΠΑ αντικαθιστούν την Ημέρα του Κολόμβου με την Ημέρα των Αυτοχθόνων Λαών, από τη Μινεσότα ως την Αλάσκα και το Ορεγκον. Από το 1991, σχεδόν 200 πόλεις και αρκετές πολιτείες στις ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει την Ημέρα των Αυτοχθόνων Λαών, μια γιορτή που τιμά την ιστορία και την πολιτισμική προσφορά των αυτοχθόνων πληθυσμών. Από το 2021, η κυβέρνηση Μπάιντεν την αναγνωρίζει επίσημα, αλλά δεν έχει ακόμα καθιερωθεί ως ομοσπονδιακή αργία. Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να αλλάξουμε την Ιστορία, αλλά γιατί τη διδαχθήκαμε λάθος εξαρχής. Αν θέλουμε να λεγόμαστε κοινωνία με αξίες, ας γράψουμε την Ιστορία ξανά, αυτή τη φορά, με φωνές που είχαν σιγήσει για αιώνες και ήρθε η ώρα να ακουστούν. Να σταθούμε δίπλα τους. Να σταθούμε απέναντι στο ψέμα.
Σχετικό θέμα:
Οι Ινδιάνοι δεν ξεχνούν το μεγαλύτερο αλλά λιγότερο συζητημένο ολοκαύτωμα
*σ.σ. Ο τίτλος της ανάρτησης αφορά τα περί Αργίας στις ΗΠΑ:
«Θα έρθει η μέρα που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές που σήμερα πνίγετε με τον θάνατο» φώναξε ο Σπάισις. Ο Φίσερ άφησε την τελευταία πνοή με το σύνθημα «Hoch die Anarchie» (Ζήτω η αναρχία) στα γερμανικά (το ίδιο και ο Ένγκελ), ενώ ο Πάρσονς κατάφερε μόλις και με δυσκολία να πει «αφήστε να ακουστεί η φωνή του λαού». Ο λόγος ήταν ότι ο δήμιος είχε σφίξει πάρα πολύ το σκοινί γύρω από τον λαιμό του οδηγώντας τον σε έναν αγωνιώδη θάνατο.
Ο διεθνής αντίκτυπος ήταν τεράστιος – είναι χαρακτηριστικό ότι στη Γερμανία ο καγκελάριος Ότο Φον Μπίσμαρκ απαγόρευσε τις διαδηλώσεις υπέρ των κατηγορουμένων του Χέιμαρκετ παρά το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς ήταν μετανάστες γερμανικής καταγωγής. Η Β’ Διεθνής, πάντως, θα ανακήρυσσε το 1889, από το Παρίσι, την 1η Μαΐου ημέρα απεργίας. Σήμερα γιορτάζεται σε πολλές χώρες, είτε ως απεργία, είτε ως επίσημη αργία. Όχι όμως και στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου για ευνόητους λόγους, αντί της 1ης Μαΐου, προτιμήθηκε η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου (Labor Day).