Ιούν 132014
 

eleusinia2Ο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΥΣΤΗΡΙΟΙΣ

Πλην σαν ευρέθηκε μέσα στο σκότος, 
μέσα στης γης τα φοβερά τα βάθη, 
συντροφευμένος μ’ Έλληνας αθέους, 
κ’ είδε με δόξαις και μεγάλα φώτα 
να βγαίνουν άυλαις μορφαίς εμπρός του, 
φοβήθηκε για μια στιγμήν ο νέος, 
κ’ ένα ένστικτον των ευσεβών του χρόνων 
επέστρεψε, κ’ έκαμε τον σταυρόν του. 
Αμέσως η Μορφαίς αφανισθήκαν∙ 
Η δόξαις χάθηκαν-σβύσαν τα φώτα. 
Οι Έλληνες εκρυφοκυτταχθήκαν. 
Κι’ ο νέος είπεν∙ «Είδατε το θαύμα; 
Αγαπητοί μου σύντροφοι, φοβούμαι. 
Φοβούμαι, φίλοι μου, θέλω να φύγω. 
Δεν βλέπετε πώς χάθηκαν αμέσως 
οι δαίμονες σαν μ’ είδανε να κάνω 
το σχήμα του σταυρού το αγιασμένο;» 
Οι Έλληνες εκάγχασαν μεγάλα∙ 
«Ντροπή, ντροπή να λες αυτά τα λόγια 
σε μας τους σοφιστάς και φιλοσόφους. 
Τέτοια σαν θες εις τον Νικομηδείας 
και στους παπάδες του μπορείς να λες. 
Της ένδοξης Ελλάδος μας εμπρός σου 
οι μεγαλείτεροι θεοί φανήκαν. 
Κι’ αν φύγανε να μη νομίζης διόλου 
που φοβηθήκαν μια χειρονομία. 
Μονάχα σαν σε είδανε να κάνης 
το ποταπότατον, αγροίκον σχήμα 
συχάθηκεν η ευγενής των φύσις 
και φύγανε και σε περιφρονήσαν». 
Έτσι τον είπανε κι’ από τον φόβο 
τον ιερόν και τον ευλογημένον 
συνήλθεν ο ανόητος, κ’ επείσθη 
με των Ελλήνων τ’ άθεα τα λόγια.

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ

http://alfeiospotamos.blogspot.gr/2008/10/blog-post_504.html

Προτείνουμε:

...